ว่างหมิง เกรงว่าป่านนี้คงถูกตีบาดเจ็บสาหัส หนีเอาชีวิตรอดอย่างน่าอัปยศไปแล้ว
“ไปเถิด เราไปพบสหายเต๋าลวี่ผู้นั้นกัน”
เซี่ยงเยี่ยสูดลมหายใจลึก ไม่แสดงท่าทางยโสแม้แต่น้อย แต่ก่อนจะทันก้าวถึง กลับมีเสียงน้ำไหลกระหน่ำดังขึ้นกลางห้วงฟ้า
ตูม! ตูม! ตูม!
ต้นเสียงหาใช่อื่นไกล หากแต่เป็นลวี่หยางผู้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กลางเวหา ถูกห่อหุ้มด้วยแสงหลากสีจากแดนมงคลเซวียนตูทั่วร่าง
เขาก็บาดเจ็บหรือ?
เซี่ยงเยี่ยมีสีหน้าลังเลไม่แน่ใจ ครุ่นคิดในใจว่า
ไม่…บาดเจ็บจึงสมควร อีกฝ่ายคือศิษย์พุทธะ! แม้เป็นเพียงร่างจำแลง หากจะฆ่าโดยไม่บาดเจ็บเลย เช่นนั้นต้องเป็นบุคคลอย่างปราบมารจึงจะเหมาะสม
การคาดเดานี้แม้มิอาจเรียกว่าถูกต้องเต็มที่ แต่ก็ไม่ถือว่าผิดนัก ลวี่หยางหาได้บาดเจ็บ ทว่ามิใช่เพราะพลังฝีมือ หากแต่เพราะอาศัยเล่ห์กล ใช้แผ่นหยกหลีเหอที่ได้มาจากคลังสมบัติแห่งตำหนักมังกรมารับพลังโจมตีของศิษย์พุทธะกว่างหมิงแทน และในเวลานี้ เขากำลังหาทางสลายพลังพุทธะที่แฝงอยู่ในหยกนั้น
ศิษย์พุทธะ…ก็มีของอยู่บ้างจริงๆ
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิ มือทั้งสองประสานเป็นรูปดอกบัว พลังวิชาหลั่งไหลเข้าสู่แผ่นหยกหลีเหออย่างไม่ขาดสาย ทว่ากลับพบว่ามิได้ช่วยอะไรเลยประหนึ่งเทน้ำใส่กองไฟใหญ่
ในความเลือนราง เขาคล้ายได้เห็นฝ่ามือยักษ์หนึ่ง
รอยฝ่ามือนั้นอวบอิ่ม นิ้วทั้งห้ากลมกลึง เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกแห่ง “ความสมบูรณ์พร้อม” ประดุจมณีล้ำค่า ในความพร
