บทที่ 416 บัดนี้มิเหมือนวันวาน
เสียงฟ้าคำรามสนั่น!
ขณะนั้นเอง ตามที่วงแสง เป็นหนึ่งกับโลก ค่อยๆ หมุนเวียน สายฟ้ากัมปนาทก็พลันสะท้อนทั่วแผ่นฟ้า ทำเอาศิษย์พุทธะกว่างหมิงขมวดคิ้วแน่น
ฝ่ามือพุทธะที่กำลังร่ายกลับชะงักเล็กน้อย
หากเป็นพระผู้เป็นเจ้ามาเองย่อมไม่ใส่ใจการคุกคามนี้ แต่เขาย่อมมิใช่พระผู้เป็นเจ้า เวลานี้กลับรู้สึกลังเลย่อมต้องระวังทุกย่างก้าว
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางกลมแสงนั้น พลันเห็นลวี่หยางยืนมือล้วงหลัง เสื้อคลุมสะบัดแรง สายตาแน่วแน่จับจ้องไปยังศิษย์พุทธะกว่างหมิง
ท้ายที่สุด ในเมื่อสิบปีก่อน เขาเองก็เคยถูกอีกฝ่ายบีบคั้นถึงหน้าประตูบ้าน แทบจะถูกฆ่าทิ้งในบัดดลโดยศิษย์พุทธะผู้นี้
ภาพเหตุการณ์ในครานั้น…ยังคงชัดเจนในใจ
ทว่ากาลนี้ เขามิใช่บุคคลในวันวานอีกต่อไป ได้ตัดวาสนากับร่างแยกแห่งวิถีกระบี่จนหมดสิ้น ศิษย์พุทธะกว่างหมิงจึงมิอาจจำเขาได้ เพียงแค่แย้มยิ้มให้แก่เขา:
“ไม่ทราบอุบาสกแซ่ใดนามใด?”
ลวี่หยางได้ฟังดังนั้นก็แสยะยิ้ม กล่าวเสียงต่ำปนเหี้ยมว่า
“ข้าแซ่ลวี่ นามว่าเตีย…เรียกเต็มๆ ว่าลวี่เตีย วันนี้ได้พบกับสหายนักพรตก็ถูกชะตา เรียกข้าว่าบิดาได้เลย!” ***(เตีย = พ่อ คล้ายเตี่ยของแต้จิ๋ว)
สิ้นวาจา…สรรพสิ่งเงียบงัน
ทั้งที่เป็นแดนโพ้นทะเล กลับไร้ลมพัด ไร้คลื่นกระเพื่อม ราบเรียบดุจผืนดิน กลับมีแรงกดดันไร้รูปแผ่ซ่านครอบคลุมทั่วฟ้าดิน
ไม่ไกลออกไป เซี่ยงเยี่ยกับหงจวี่ถึงกับยืนอึ้งค้าง
‘
