บทที่ 415 พุทธจักรเบื้องปฐพี
ศิษย์พุทธะกว่างหมิง!
แม้แต่ซั่วฮ่วนเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของพระผู้เป็นเจ้าผู้โปรดการรังแกผู้อ่อนแอ ครานั้นทั้งร่างก็พลันรู้สึกเยียบเย็นดุจถูกกระแสลมเยือกแข็งพัดผ่านกระหม่อมจนสั่นสะท้าน แทบเกิดความสงสัยขึ้นมาโดยมิรู้ตัว
‘หรือว่าพระผู้เป็นเจ้า…ก็คือผู้อยู่เบื้องหลังแดนมงคลหลิงซวี?’
‘ตอนนี้มาที่นี่เพื่อจะโปรดข้าด้วยหรือ?’
ทว่าไม่นานเขาก็คิดได้ ในอดีตเขาเองก็เคยมีความคิดอยากเข้าสู่แดนสุขาวดี ทว่าตนเป็นเพียงผู้บำเพ็ญจากนอกฟ้า แดนสุขาวดียังถึงกับรังเกียจ
ในเมื่อเช่นนั้น…ก็ย่อมไม่ใช่มาเพื่อตน
‘มาหาท่านผู้อาวุโสกระนั้นหรือ?’
ซั่วฮ่วนหันกลับไปมองเกาะที่ลวี่หยางกำลังปิดด่านอยู่ แล้วพลันรู้สึกตื่นเต้นยินดีหาใช่หวาดหวั่น ฟ้าประทานโอกาสให้ข้าโดยแท้! โอกาสสร้างความชอบมาแล้ว!
“อมิตาภะพุทธ!”
ณ ขณะนั้นเอง พร้อมกับเสียงพุทธมนต์ดังกังวานขึ้น สายน้ำโดยรอบเกาะซึ่งลวี่หยางปิดด่านอยู่ก็พลันเปล่งประกายแสงพุทธะ บัวทองดอกแล้วดอกเล่าผุดบานเหนือผืนน้ำ
ส่วนศิษย์พุทธะกว่างหมิงก็ย่างเท้าลงบนกลีบบัว ก้าวตรงไปยังเกาะนั้นทีละก้าว ดวงตาทั้งสองของเขาปิดสนิท แต่เบื้องหลังกลับปรากฏธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคต ทอดสายตาลงมา ดวงเนตรแห่งธรรมลักษณ์นั้นเบือนลงทอดมอง สะท้อนภาพทั้งภายในและภายนอกของเกาะออกมาอย่างถ่องแท้ประหนึ่งว่ามิมีสิ่งใดอาจหลบเร้นในสายตานี้ได้เลย
ทว่าในวินาทีถัดมา…
เพ
