ู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย เพราะเรื่องเช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต กลายเป็นเรื่องเก่าเก็บไปนานแล้ว ที่สำคัญ ครั้งนี้โอกาสยังดียิ่งกว่าคราวก่อนเสียอีก
คราวที่แล้ว พระผู้เป็นเจ้าส่งศิษย์พุทธะลงมา บรรดาเจินจวินทั้งหลายยังคงดำรงอยู่ แม้จะเกรงใจพระผู้เป็นเจ้า ไม่กล้าขัดขวางต่อหน้า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีลงมืออยู่ในเงามืด หากไม่ใช่เช่นนั้น ศิษย์พุทธะผู้นั้นคงไม่ถูก เจินเหรินปราบมาร ฟันศีรษะขาดในสามกระบวน
แต่ในครั้งนี้…แม้แต่เจินจวินทั้งหลายก็ล้วนเร้นกาย ไม่มีใครออกมาอีกแล้ว
‘ศิษย์พุทธะผู้นี้…ยังมิใช่ผู้ไร้เทียมทานกระนั้นหรือ?’
ในขณะอั้งเซียวกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ วิญญาณชราตรงหน้าก็แผ่แสงพุทธะระลอกหนึ่ง และภายในนั้น จิตสำนึกของ ศิษย์พุทธะกว่างหมิง ก็เชื่อมโยงผ่านโลกภายนอก มายังยมโลกที่ห่างไกล นี่เองคือความลี้ลับของ วิชาเจตประสานใจ
ทำให้ “ใจของเขา” กลายเป็น “ใจของข้า”
ไม่นาน เสียงของกว่างหมิงก็แว่วมาแผ่วเบา
“ถูกบีบบังคับให้หลบเร้นมาเกือบสามสิบปี…ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่า ยังอยากออกจากพันธนาการเร็วหน่อยหรือไม่?”
“โอ? เจ้าคิดจะช่วยข้าหลุดพ้นงั้นหรือ?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงพยักหน้าช้าๆ “แน่นอน เป็นเช่นนั้น”
“เหอะ เหอะ…”
ต่อหน้าคำตอบอันแน่นหนักของกว่างหมิง อั้งเซียวกลับหัวเราะเบาๆ ออกมา ในระดับของเขาแล้ว ฟ้าดินแห่งนี้…แทบไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นจากสายตาได้อีก สิ่งที่เรียกว่า ศิษย์พุทธะ นั้น ในสายตาเขา ย่อมไม่
