หุ่นศพมากมายลอยเข้าไปในหลุมดำ
เสียงบทสวดคาถาโบราณนั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เจียงหลีฟังไม่ออกว่าเสียงนั้นคืออะไร แต่กลับสัมผัสได้ว่าข้างในมีพลังที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่
ในที่สุด บนพื้นดินก็ถูกทำความสะอาดจนเกลี้ยง บริเวณรอบๆ ไม่มีหุ่นศพหลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียว เหลือเพียงซากปรักหักพังที่สงครามทิ้งไว้ แล้วก็พื้นดินที่เต็มไปด้วยร่องรอยสงคราม
รอยแยกบนท้องฟ้าค่อยๆ หายไป เมฆครึ้มหายไป ท้องฟ้ากลับมาสดใสอีกครั้ง
อักษรโบราณสีทองที่อยู่ใต้เท้าของเจ้าเปี๊ยกก็ค่อยๆ จมลงพื้นไป ดวงตาสีแดงเลือดของมันก็ค่อยๆ จางไปแล้วกลายเป็นดวงตาที่แวววาวและเย็นชาอีกครั้ง
ตู้ม!
ร่างที่ใหญ่มหึมาของเจ้าเปี๊ยกล้มลงบนพื้นทันที
“เจ้าเปี๊ยก!” เจียงหลีส่งเสียงร้อง นางรีบคุกเข่าลงไปแล้วอุ้มหัวที่ใหญ่มหึมาของเจ้าเปี๊ยกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วก็วางไว้บนตักของตัวเอง นางใช้พลังรักษาของนกอมตะรักษาเจ้าเปี๊ยกอย่างต่อเนื่อง
เจ้าเปี๊ยกอิงแอบตักของนางอย่างเชื่อฟัง อยากจะบอกกับนางมากเลยว่าตัวเขาเองไม่เป็นอะไร เพียงแค่ใช้พลังมากเกินไป แต่ว่าเขาไม่กล้าพูด กลัวว่าเจียงหลีจะจำเสียงของเขาได้
“ไม่ว่าจะเจอกับอะไร ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าใช้พลังเกินตัวอีกแล้ว
