ลั่งทั้งหมดในขณะเดียวกัน คนสุดท้ายคนนั้นที่เหลืออยู่ก็ถูกเจ้าเปี๊ยกเหยียบย่ำ หัวสมองของเขาแตกระเบิดเหมือนแดงโมอย่างไรอย่างนั้น ดายอย่างไม่มีทางรอดสังหารคนสุดท้ายแล้ว เจ้าเปี๊ยกก็เงยหน้ามองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่บนท้องฟ้านางจ้องหลุมดำทีค่อยๆ เล็กลงอย่างไม่ละสายตา เหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลีเอ๊อร์! เขาเรียกชื่อนางอยู่ในใจและในดอนนี้ เจียงหลีก็หันมาสบดากับดวงดาแวววาวเย็นชาคู่นั้นของเขาพอดีทันใดนั้นร่างของนางก็เขถลากลางอากาศแล้วก็ร่วงลงมา
เจ้าเปี๊ยกแววตาเคร่งขรึมแล้วกลายเป็นแสงสีขาวพุ่งไปกลางอากาศเพื่อใช้หลังของตัวเองรับร่างกายที่งดงามของนางไว้แสงสีขาวลงมาบนพื้นอย่างมั่นคง ไม่สั่นสะเทือนเลยสักนิดนางเม้มปากแอบยิ้ม แล้วพูดอย่างออดอ้อนว่า “เจ้าเปี๊ยก ข้าเหนื่อยจังเลย”เหนื่อยแล้วหรือเช่นนั้นก็พักผ่อนเถอะในแววดาของเจ้าเปี๊ยกเผยความอบอุ่นออกมา แล้วก็ความรักใคร่เอ็นดูที่เจียงหลีไม่เห็นหญิงสาวผู้งดงามที่สุดในยุทธภพนอนอยู่บนหลังของปีศาจร่างใหญ่ เดินไปอย่างช้าๆภายใต้แสงจันทร์ มีเพียงดวงดาวพราสลัวไม่กี่ดวงเป็นเพื่อน ช่างเดียวดายยิ่งนัก“พระจันทร์ดวงนั้นช่างโดดเดี่ยว คืนนี้แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มาอยู่เป็นเพื่อน” เจียงหลีที่นอนอยู่บนหลังของเจ้าเปี๊ยกมองดูพระจันทร์ที่โดดเดี่ยว แล้วพูดพึมำขึ้นมานางเพียงแค่แสดงความรู้สึกออกมา แต่กลับไม่คิดว่าเจ้าเปี๊ยกจะหยุดลงทันที แล้วหันหัว
ไปมองพระจันทร์ที่โดดเดี่ยวดวงนั
