ลังที่งดงามของเจียงหลี แววตาเผยให้เห็นถึงความคิดกำลังยับยั้งชั่งใจ
พวกเขารอให้เจียงหลีเดินไปตรงที่เงียบสงบและน้อยผู้คน หลังจากนั้นก็ค่อย…
เป็นอย่างที่คิด!
เหมือนว่าสวรรค์จะเขาข้างพวกเขา แม่นางโฉมสะคราญที่ยั่วยวนทำให้พวกเขามีความอยาก นึกไม่ถึงว่านางจะเดินไปในสถานที่ที่รกร้างอ้างว้างไร้ผู้คนเพียงผู้เดียว
เมื่อมาถึงพื้นที่ว่างแล้วเจียงหลีก็หยุดลง
ชายแปดคนข้างหลังที่ตามนางมาก็หยุดลงเช่นกัน พวกเขาแสยะยิ้มแล้วห้อมล้อมนางเอาไว้
เหมือนว่าเจียงหลีไม่เห็นพวกเขา ก้มหน้าลงมองแต่เจ้าเปี๊ยกที่อยู่ในอ้อมกอด นิ้วที่เรียวยาวลูบขนให้เจ้าเปี๊ยก
“แม่นางรูปงาม เจ้าจะไปไหนรึ” หนึ่งในคนที่ล้อมนางไว้เผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดและสายตาที่ลามกออกมา
เจ้าเปี๊ยกที่สงบนิ่งไม่สนอะไรเงยหน้ามองไปยังพวกเขาด้วยความเหยียดหยาม แล้วก็ก้มหน้าลงอย่างไม่สนใจ พวกสวะเช่นนี้ เขาก็ไม่อยากลงมือ
“ปลาใหญ่ยังไม่กินเบ็ด แต่กลับมีกุ้งแห้งอดใจไม่ไหวอยากจะรนหาที่ตาย ก็ได้ พวกเจ้าเจ็ดแปดคนอยู่ไปก็มีแต่จะทำร้ายคนอื่น ในเมื่ออยากตายเอง ข้าก็จะสงเคราะห์ให้” เจียงหลีพูดด้วยท่าทางเกียจคร้าน
ทั้งแปดคนรู้สึกแปลกประหลาด
แต่ทว่ายังไม่ทันให้พวกเขาได้พูดอะไ
