……
ณ ที่พักชั่วคราวของจยาเซียน ในเมืองหูเฉิง
เจียงหลีเป็นผู้ที่ใช้ชีวิตดีมาก หากสถานการณ์เอื้ออำนวย นางก็จะทำให้ตัวเองอยู่ได้อย่างสบาย
ดังนั้น มู่ชิงเหยียนได้หาสถานที่ในเมืองหูเฉิงนี้ไว้แต่แรก และสร้างที่พำนักในหุบเขาตามความชอบของเจียงหลี
ในที่พำนัก มีทิวทัศน์ที่น่ารื่นรมย์และสวยงาม มีระเบียงและสนามหญ้าที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ ราวกับแดนสวรรค์
ผู้คนที่รับใช้ในที่พำนัก ก็แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่พลิ้วไหวและดูเหมือนนางฟ้านางสวรรค์
ในเวลานี้ เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่ที่พำนักไม่รู้สึกร้อนเลย มีลมพัดเย็นสบาย
กงเสวี่ยฮวากำลังกินผลไม้แช่เย็น และมองดูก้อนน้ำแข็งที่กองอยู่รอบๆ ห้อง เขาอดไม่ได้พูดขึ้น “เจียงหลี เจ้าใช้ชีวิตดีเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าระดับการฝึกฝนของเจ้าในตอนนี้ ไม ม่ว่าจะร้อนหรือหนาวเจ้าก็ไม่ระคาย แต่กลับใช้เงินและทรัพยากรจำนวนมากเพื่อสร้างรังสำราญให้ตัวเองเช่นนี้ ใช้ชีวิตได้ดีกว่านายน้อยแห่งวังเทียนอู่กงอย่างข้าเสียอีก”
เจียงหลีเพลิดเพลินไปกับสายลมเย็นในฤดูร้อนและกวาดตามองกงเสวี่ยฮวาที่ทำหน้าอิจฉา พร้อมพูดขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย “เงินทองไม่ได้งอกเงยจากการประหยัดอดออ
