ณ ไท่อีเหมิน ในเมืองหูเฉิง
ข่าวที่จยาเซียนท้าประลองสำนักหลีหุนจงก็ถูกส่งมาถึงที่นี่เช่นกัน
สุ่ยชิงหยางที่ถูกตามหาจนพบ เดินขากะเผลกไปในห้องของบิดา พบว่าบิดาของตนกำลังพูดคุยกับผู้อาวุโสของสำนัก
“ท่านพ่อ ท่านเคยได้ยินหรือไม่ว่าจยาเซียนกำลังจะท้าประลองสำนักหลีหุนจง” สุ่ยชิงหยางกล่าวหลังจากที่เข้ามา
ท่าทางของเขามีความตื่นเต้นซ่อนอยู่ แต่ยังวิตกกังวลเล็กน้อย เป็นภาพที่ดูขัดแย้งนัก
“ออกไป” เจ้าสำนักไท่อีเหมินมองมาที่เขา และตะโกนเย็นชา
สุ่ยชิงหยางผงะไปครู่หนึ่ง และแน่นอนว่าไม่ยินยอมจากไป
เจ้าสำนักไท่อีเหมิน พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าเรื่องนี้ให้จบลงเพียงเท่านี้ ต่อแต่นี้ไป เจ้าห้ามไปหาเรื่องคนของจยาเซียนอีก อย่าได้เอาไท่อีเห หมินเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย”
สีหน้าของสุ่ยชิงหยางเปลี่ยนไป พูดพึมพำว่า “ข้าก็เชื่อฟังท่านแล้วนี่นา ไม่ได้ไปหาเรื่องพวกเขาเสียหน่อย แต่ตอนนี้ เป็นพวกเขาเองที่วิ่งไปหาเรื่องหลีหุนจง”
“นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า อีกอย่าง ที่ข้าห้ามมิใช่เพราะเห็นว่าเจ้าจะไปยั่วยุพวกเขาได้ แต่ข้าไม่อยากเห็นเจ้าไปรนหาที่ตาย ความร้ายกาจที่อาจเกิดขึ้นได้ข้าเคยบอกเจ้า
