เบื้องห หลังของจยาเซียนคืออะไรข้าก็บอกแก่เจ้าแล้วด้วย เจ้าสมควรรู้ว่าตัวเจ้านำพาไท่อีเหมินสู่จุดจบเช่นไร” เจ้าสำนักไท่อีเหมินกล่าวตำหนิ
“ข้า…” สุ่ยชิงหยางอยากจะพูดเพื่อปกป้องตัวเองสักสองสามคำ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
“ออกไปเสีย!” เจ้าสำนักไท่อีเหมินกล่าว
สุ่ยชิงหยางไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้ไม้เท้าของตน และค่อยๆ หันหลังเดินออกไป
หลังจากที่เขาจากไป เจ้าสำนักไท่อีเหมินมองไปยังผู้อาวุโสที่กำลังสนทนากันก่อนหน้านี้ ถอนหายใจและกล่าวว่า “จดหมายเทียบเชิญของข้า ดูท่าจะส่งเร็วไปเสียแล้ว…”
“ท่านเจ้าสำนัก นั่นเป็นเพียงเทียบเชิญฉบับเดียว แม้ว่าสำนักหลีหุนจงจะรู้ว่าเราตั้งใจจะผูกกับจยาเซียน แต่ก็ไม่น่าเป็นปัญหาใหญ่หรอก” ผู้อาวุโสพูดด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
เจ้าสำนักไท่อีเหมินถอนหายใจส่ายหัวและยิ้มด้วยความขมขื่น “เจ้าไม่รู้จักนิสัยสำนักหลีหุนจง…”
“แล้ว…พวกเราควรทำเยี่ยงไรดี เทียบเชิญนั่นถูกส่งออกไปแล้ว อยากเอากลับคืนมาก็เอาคืนไม่ได้เสียแล้ว” ผู้อาวุโสพูดด้วยความลำบากใจ
“ตอนนี้ทำได้เพียงพยายามเงียบที่สุด รอคอยผลสรุปด้วยใจสงบ” เจ้าสำนักไท่อีเหมินกล่าวอย่างเสียงมิได้
เหตุการณ์นี้ เดิมทีไม่เกี่ยวอะไรกับเ
