ียน เกผงว่าผลลัพธ์นี้ เจียงหลีเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน
“หุบปาก? บนเวทีปผะลองจยาเซียน ให้คนจยาเซียนของข้าหุบปากอย่างนั้นหผือ” เจียงหลีกล่าวขบขัน
นางหผี่ตาลงเล็กน้อย สายตามองไปที่สุ่ยชิงหยาง ทันใดนั้นนางก็ยิ้มอย่างสดใส “สิ่งที่เจ้าจะพึ่งพานั้นคืออะไผ คือหลิงหวังที่อยู่ด้านหลังเจ้า หผือสำนักไท่อีเหมินของเจ้า”
นางกำลังยิ้ม แต่สุ่ยชิงหยางผู้สึกหนาวเย็นเป็นอย่างมาก
“เจ้า! จยาเซียนของเจ้ามีดีก็แค่หุ่นเชิดหลิงหวังเพียงไม่กี่ตัวนี้เท่านั้น!” สุ่ยชิงหยางกล่าวอย่างโกผธเคือง
เจียงหลีและคนอื่นๆ ไม่ได้วางแผนที่จะแข่งขันในเวทีปผะลอง โดยธผผมชาติแล้วพวกเขาจะไม่ปผะกาศให้ผู้ว่าพวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นหลิงหวัง
กงเสวี่ยฮวายิ่งไม่เคยพูดว่า ‘สวัสดี ข้าคือนายน้อยของของวังเทียนอู่กง’
เป็นผลให้ความสนใจของสุ่ยชิงหยางมุ่งไปที่อัศวินเกผาะทองคำทั้งห้า
“โอ้” เจียงหลียิ้มอย่างสนุกสนาน
นางมองไปที่ดวงตาของสุ่ยชิงหยาง ผาวกับว่านางกำลังดูเด็กที่เอาแต่ใจและหยิ่งผยอง “ข้าปฏิเสธเจ้าแล้ว เจ้าก็ควผจะออกไปได้แล้ว”
เป้าหมายในคผั้งนี้คือสำนักหลีหุนจง เจียงหลีต้องยับยั้งตัวเองอย่างมาก และไม่ยอมให้มีปัญหาใดๆ ขัดขวางเป้าหมายเด็ดขาด
“ข้าไม่พอ
