“ข้ามาเพื่อสู่ขอเจ้า”
นายน้อยแห่งไท่อีเหมินนามว่าสุ่ยชิงหยางยิ้มอย่างสง่างามและเสน่หา ในดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก
งดงาม งดงามเหลือเกิน! งามเกินห้ามใจ! มีเสน่ห์เหลือเกิน!
เจียงหลีนั่งอยู่บนเวทีประลอง ท่าทางเกียจคร้านมีเสน่ห์ และแม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรเลย ก็เผยความงามที่น่าหลงใหลออกมา
สุ่ยชิงหยางอดไม่ได้ที่จะจองมองอย่างคลั่งไคล้
ในฐานะนายน้อยของไท่อีเหมิน พูดได้ว่าเคยพบเห็นหญิงสาวมาแล้วทุกรูปแบบ แม้แต่หอฉยงเซียนที่สูงส่ง เหล่านางฟ้าที่ดูเหมือนดวงจันทร์ที่หนาวเย็นบนท้องฟ้า เขาก็โชคดีที่ได้พบเ เห็นมาแล้ว
แต่หามีผู้ใดเหมือน ประมุขเซียนจยาเซียนที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เขาตะลึงและสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอ เขาก็มีความคิดที่ต้องการจะสู่ขอกลับบ้าน
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาพูดคำเหล่านี้ออกมา เวทีประลองทั้งหมดที่เป็นของจยาเซียนก็เงียบ และเต็มไปด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาด
เอ่อ…
ขวับ ขวับ ขวับ!
ดวงตาที่เฉียบคมหลายดวงจากทั่วสารทิศ และจ้องไปที่สุ่ยชิงหยาง ทำให้เขารู้สึกน่าขนลุกในทันใด
สายตามาจากหลายทิศทาง จากทิศทางของที่นั่งผู้ท้าชิง และอีกทิศทางหนึ่งมาจากที่นั่งของผู้ตัดสิน
ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น และ
