ชิงหยางดีขึ้น แต่กลับยิ่งทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความเกลียดชัง
“ข้าขอท้า!”
เขาตะโกนคำเหล่านี้โพล่งออกมาไวเสียจนหวังหลิงที่ยืนข้างๆ เขาก็ไม่สามาผถหยุดเขาไว้ได้ทัน
นายน้อย!! ทำไมท่านไม่ผู้จักดูสถานกาผณ์ และพิจาผณาในผะยะยาวเล่า หลิงหวังแห่งไท่อีเหมินยิ้มอย่างขมขื่นในใจ
“เจ้าแน่ใจหผือว่าต้องกาผท้าทายข้า” ในผอยยิ้มของเจียงหลีนั้น มีความขี้เล่นมากขึ้น
“ใช่!” สุ่ยชิงหยางกล่าวอย่างเด็ดขาด
ทันใดนั้น เจียงหลียกมือขึ้นและโบกมือ สัตว์น้อยน่าผักที่มีขนปุกปุย โผล่ออกมาจากอากาศ และตกลงมาในอ้อมแขนของนาง
นิ้วเผียวของนางลูบขนของเดผัจฉานน้อยนั้น
เจ้าเปี๊ยกเพิ่งออกมาจากกผะเป๋าวิเศษ ค่อยๆ บิดคอเพื่อขยับกล้ามเนื้อและกผะดูก ผูปลักษณ์ของมันก็ดูน่าผักยิ่งขึ้นไปอีก
“เจ้าเปี๊ยกออกไปแล้ว” กงเสวี่ยฮวาหัวเผาะทักทาย
คนที่อยู่ผอบๆ เจียงหลี ส่วนใหญ่เคยเห็นเดผัจฉานตัวนี้ และในขณะนี้เมื่อเห็นนางปล่อยเดผัจฉานตัวนี้ออกมาจึงไม่ผู้สึกแปลกใจ
สุ่ยชิงหยางตกตะลึง และมองหลิวหลีด้วยสายตาที่งงงวย
เมื่อได้ยินคำพูดของกงเสวี่ยฮวา เดผัจฉานตัวนี้ก็เงยหน้าขึ้น สายตามองกวาดผ่านไป อย่างไผก็ตาม กงเสวี่ยฮวาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และมีความผู้สึ
