“เช่นนั้น…ก็มาพร้อมกันเลย”
คำพูดที่เย่อหยิ่ง ปลุกคนเหล่านี้ให้ตื่นจากเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเจียงหลี
ช่างเย่อหยิ่งยิ่งนัก!
“เจ้าเป็นประมุขเซียนแห่งจยาเซียนที่ไม่เคยปรากฏตัวหรือ” คนหนึ่งในนั้นกระโดดออกไปเผชิญหน้ากับเจียงหลี แต่เจียงหลีกลับนั่งอยู่บนที่นั่งเวทีประลองด้วยท่าทางที่เย้ายวน หว่าง งคิ้วเต็มไปด้วยเสน่ห์อ้อยอิ่งไม่มีใครเทียบ
เจียงหลีไม่จำเป็นต้องเรียนรู้การหว่านเสน่ห์ใดๆ เพราะแค่นางนั่งอยู่เช่นนี้ ก็เป็นสิ่งล่อใจที่ดีสำหรับบุรุษแล้ว
สิ้นเสียงคำพูดนั้น เจียงหลีไม่สนใจเขาเลย ราวกับว่าเขาไม่คู่ควร
แม้จะโดนทำเฉยเมยใส่ แต่ความขุ่นข้องใจก็คลี่คลายไปได้เพราะความงามของเจียงหลี เขามองไปที่เจียงหลีอย่างมึนงง ราวกับว่าเขาลืมไปแล้วว่าเขาต้องทำอะไร
บนตำแหน่งของผู้ตัดสิน ไหวปี้มองดูฉากนี้แล้ว มีความเศร้าโศกในใจ และพูดพึมพำในใจว่า นางยุ่งตลอดทั้งวัน และติดอยู่ในในแดนผนึกมารตั้งหลายปี นางจะมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเจ้าได ด้อย่างไรกันเล่า
“มาเริ่มกันเถิด” สายตาของเจียงหลีจ้องมองไปที่เวทีเวทีประลอง สำหรับคนที่เอาแต่ยั่วยุนั้น นางไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
ท่าที่ที่ไม่เห็นผู้คนอยู่ในสายตาเช่นนี้ ทำให้หลายคน
