โกรธเคืองในทันที
นอกเวทีเวทีประลองนั้น ที่ริมทะเลสาบมีผู้คนมาชมมากขึ้นเรื่อยๆ และยังปรากฏเสียงร้องตะโกนอีกด้วย
“ประมุขเซียนแห่งจยาเซียน เป็นผู้มีความงามไม่มีใครเทียบได้จริงๆ!”
“ใช่! ข้าคิดว่านางมีเสน่ห์มากกว่าเหล่าสตรีในวังเวิ่นฉิงเสียอีก ทั้งยังเย้ายวน แค่ชำเลืองมองก็ไม่เพียงหัวใจที่ละลาย กระดูก็สลายแล้วด้วย!”
“หญิงสาวที่สวยงามเยี่ยงนี้ ได้มองดูเพียงแค่แวบเดียว ข้าตายตาหลับแล้ว”
“หึ เกรงว่าเพียงเพื่อจะได้มองดูประมุขเซียนแห่งจยาเซียนได้ชัดยิ่งขึ้น ไม่แน่ว่าข้าเองก็อาจจะต้องขึ้นเวทีเวทีประลองสักครั้งเสียแล้ว”
“ไอหยา! พี่ชาย สมแล้วที่ล้วนเป็นวีรบุรุษ ความคิดเห็นตรงกันยิ่งนัก!”
“แหะๆ ข้าขอคิดดูดีๆ ก่อนแล้วกัน!”
“…”
บนเวทีประลอง ทันทีที่สิ้นสุดเสียงของเจียงหลี มู่ชิงเหยียนก็หันกลับมาอย่างเย็นชา และพูดกับผู้คนในเหล่านั้นว่า “ประมุขเซียนพูดแล้วว่าเริ่มได้…”
ผู้คนจำนวนยี่สิบสามสิบคนที่ยืนอยู่บนเวทีเวทีประลอง ในที่สุดก็ตื่นจากอาการหลงใหลในความงามของเจียงหลี
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่ชิงเหยียนก็มีคนยิ้มเยาะเย้ย “พวกข้ายืนอยู่ตรงนี้มานานแล้ว คนของพวกเจ้าอยู่ไหนกัน”
“เพียงห้าคนจะต่อสู้กับพวกข้าที่
