มียี่สิบสามสิบคนหรือ ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่รู้ว่จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียแล้ว”
“จองหอง!”
“ไม่สิ นี่มันเรียกว่าโง่ต่างหากเล่า!”
ฮ่าๆๆๆ…
บนเวทีเวทีประลอง เสียงหัวเราะของคนเหล่านี้ลอยมา ราวกับกำลังเยาะเย้ยเจียงหลีว่านางมีรูปลักษณ์ที่สวยงามแต่ไม่มีสมอง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ไหวปี้มองไปที่เจียงหลีโดยไม่ตั้งใจ แต่กลับเห็นว่านางยังคงสงบและผ่อนคลาย ราวกับว่าเป้าหมายของการเยาะเย้ยของคนเหล่านั้นไม่ใช่นาง
ดวงตาของไหวปี้หรี่ลงเล็กน้อย เจียงหลีเองเป็นคนเช่นนี้ นางไม่ได้หยิ่งทะนง แต่ดูเหมือนนางเกิดมาเพื่อเป็นจักรพรรดิ ทัศนคติของนางที่มีต่อคนเหล่านี้ไม่ได้หยิ่งทะนงและหยาบคาย ย แต่เพราะนางเกิดมาเหนือพวกเขา แล้วจ้องมองลงมายังพวกเขา
เหมือนดังว่า จะปล่อยให้คนหนึ่งคนไปต่อล้อต่อเถียงกับมดตัวเล็กตัวน้อยได้อย่างไรกัน ไม่จำเป็นต้องตอบโต้เลย เพราะนางไม่สนใจอยู่แล้ว
“จยาเซียนนี่หยิ่งยโสเสียจริง”
“ไม่เป็นไร ก็คนสวย เป็นธรรมดาที่จะหยิ่งยโสเสียหน่อย”
“ใช่ สวยขนาดนี้ นิสัยไม่ดียังไง ข้าก็เห็นว่าน่ารัก”
“…”
มีคำพูดที่หยาบคายมาจากข้างทะเลสาบลอยมาตามสายลม ถึงเวทีที่อยู่เหนือทะเลสาบ กระตุ้นสายตาที่เย็นชาของเจียงเฮ่าและฉินเ
