เจียงหลีตกตะลึง มองไปทางเจียงเฮ่า แล้วก็หันไปมองมู่ชิงเหยียน
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงถามขึ้นมาเช่นนี้ แต่นางก็ตอบกลับไป “หากรอข้าขึ้นสู่ระดับหลิงเซิ่ง กระสวยเวลาที่สร้างขึ้น อาจจะสามารถพาไปได้ทั่วทุกที”
เจียงเฮ่าอมยิ้ม ไม่ได้พูดต่อ
แต่ทว่า สายตาของเขา มองยังทางมู่ชิงเหยียนที่กำลังเดินมาโดยไม่รู้ตัว
เหมือนมู่ชิงเหยียนรับรู้ได้ถึงการจ้องมองของเขา แก้มของมู่ชิงเหยียนมีประกายของความเขินอาย หลบตาเดินไปทางเจียงหลี “ประมุขเซียน”
การเอ่ยเรียกของมู่ชิงเหยียน ทำให้รอยยิ้มของเจียงหลีจางหายไป “เจ้าเรียกข้าว่าประมุขเซียน ทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆ”
“เจ้าเป็นผู้นำของที่นี่ อยู่ต่อหน้าคนนอก ก็ต้องให้เกียรติในสถานะที่แตกต่างกันออกไป” มู่ชิงเหยียนพูดอย่างยึดมั่นในหลักของตนเอง
เจียงหลีพยักหน้า ไม่อยากถกคำถามนี้ต่อ
แต่ว่าสายตาของนางมองไปทางมู่ชิงเหยียนและเจียงเฮ่าพักหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที “มีเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเจ้าสองคนแล้วข้าไม่รู้หรือไม่”
เจียงหลีถามหยั่งเชิงแต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากนางพูดประโยคนั้นลั่นออกมา ระหว่างมู่ชิงเหยียนและเจียงเฮ่ากลับปรากฏบรรยากาศของความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้น
“อะแฮ่ม” เจียง
