“ได้ยินมาว่าเจ้าก็เป็นพวกหากมีบุญคุณตอบแทน หากมีความแค้นต้องชำระ ใช่หรือไม่” ทันใดนั้น สายตาของเจียงหลีเปลี่ยนไป ฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
เทียนหยาไม่ได้สังเกตเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเจียงหลี หลังจากได้ยินคำพูดของนาง จึงพยักหน้าตอบ “ถูกต้อง”
“ถ้าเช่นนั้นก็ช่างบังเอิญเสียจริง ข้าก็เป็นคนที่ถือคติเช่นนี้เหมือนกัน” เจียงหลียิ้มสดใส
เทียนหยารู้สึกคลุมเครือบอกไม่ถูก แต่ก็คิดเหตุผลไม่ออก
“เฮ้อ สกุลจงซานพวกนั้นลงมืออำมหิตนัก” เวลานี้เจียงหลีแสดงความรู้สึกเคียดแค้นต่อสกุลจงซานเช่นเดียวกัน
กล่าวถึงคนพวกนั้นที่ต้องการจะจับมัน ในดวงตาทั้งสองของเทียนหยาราวกับระฆังทองแดง พ่นไฟแห่งความโกรธออกมา
“เพราะแก้แค้นแทนเจ้า ข้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด” เจียงหลีมองมันครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“หืม” เทียนหยาสงสัย มองนางอย่างไม่เข้าใจ “แก้แค้นหรือ”
เจียงหลีพยักหน้าอย่างแรง “ใช่!”
ดวงตาของเทียนหยาปรากฏสีที่บ่งบอกถึงการสืบค้น ราวกับกำลังขบคิด ระดับการฝึกฝนของเจียงหลี จะช่วยมันแก้แค้นได้อย่างไร
เจียงหลีกลับเอ่ย “แต่ทว่า แม้พวกเขาจะตายในอาณาเขตหลิงอู่ แต่ในความจริงยังมีชีวิตอยู่ เจ้าตระหนักถึงการตอบแทนบุญคุณความแค้นเสมอ ถ้าเช่นนั้น
