ถ้าเทียบกับเมื่อก่อน คืนนี้เว่ยจี๋ตั้งใจสอนวิชาปลุกเสกหุ่นเชิดให้เจียงหลีกว่ามาก
“เจียงหลี!”
เว่ยจี๋มองเจียงหลีที่หรี่ตาลงทั้งสองข้าง ตะโกนอย่างไม่แย่แสด้วยความไม่พอใจขึ้นมา “เจ้าเองนะที่อยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่นเชิด ตอนนี้ข้าตั้งใจพูดให้เจ้าฟัง เจ้ากลับไม่ตั้งใจฟัง เลยหรือ”
“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่ตั้งใจ” เจียงหลีเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย
เว่ยจี๋ชี้ยังนางที่ตอนนี้ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง กำลังหรี่ตา ทำท่าทางเฉื่อยชาแล้วเอ่ย “นี่เรียกตั้งใจหรือ”
“โลกของผู้มีพรสวรรค์เจ้าไม่เข้าใจหรอก” เจียงหลีเอ่ยขึ้นอย่างเสแสร้ง
เว่ยจี๋ยกมุมปากขึ้น เอ่ยพึมพำอย่างเยือกเย็น “ถึงอย่างไร ข้าก็ต้องสอนเจ้าทั้งคืน หากเจ้าไม่ตั้งใจฟัง ระหว่างฝึกฝน เกิดปัญหาขึ้น ทำให้วัสดุเสียหาย เจ้าอย่ามาโทษข้าแล้วกัน”
“เว่ยจี๋ ข้าพบว่าเจ้ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม” จู่ๆ เจียงหลีก็เก็บมือที่เท้าค้าง สองมือวางลงบนโต๊ะ ร่างพิงกับขอบโต๊ะ ตั้งใจมองเว่ยจี๋แล้วเอ่ยขึ้น
“ข้า…ข้าไม่เหมือนเดิมตรงไหน กิเลสในใจข้า ร้อยวันพันปีก็เป็นเช่นนี้” เว่ยจี๋กะพริบตาปริบๆ ในใจรู้สึกสับสน
“อ่อ อย่างนั้นก็แล้วไป” เจียงหลีขมวดคิ้ว ยิ้มออกมา แล้วไม่ได้ถามต่อ
“ตกลงเจ้าฟังที่ข้าพูดเมื
