ณ อาณาเขตหลิงอู่ คนที่เจียงหลีกอดอยู่นั้นตอนนี้กลายเป็นเดรัจฉานขนฟูแล้ว และนางเดินเคียงไหล่ไปพร้อมกับคุนอู๋
“เดรัจฉานในบรรพกาลสมกับเป็นเดรัจฉานในบรรพกาล ยอดเยี่ยมมาก!” สักพักสายตาของคุนอู๋มองไปยังเจ้าเปี๊ยกที่เกียจคร้าน เอ่ยปากชมอย่างไม่หยุด
เจียงหลีเล่าเรื่องความเก่งกาจของเดรัจฉานบรรพกาลว่าเข่นฆ่าทั่วทุกสารทิศได้อย่างไรให้กับเขาฟัง แน่นอนว่าบางสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศ นางก็จะไม่พูด
หลังจากที่คุนอู๋ฟังจบ แน่นอนว่าต้องชื่นชมไม่หยุด แล้วก็รู้สึกถึงความโชคดีอย่างมาก โชคดีที่มีเดรัจฉานบรรพกาลอยู่ข้างกายเจียงหลี มิฉะนั้น หากเกิดอะไรขึ้นกับเจียงหลี เขาจะบอก กซือจุนกับศิษย์พี่ทั้งหลายอย่างไร
ขณะที่ทั้งสองสนทนากันอยู่ เจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของเจียงหลี กลับมีความคิดสับสน ถึงขั้นสงสัยว่าเจียงหลีคาดเดาบางอย่างออกแล้วหรือ
จู่ๆ คุนอู๋ถามอย่างแปลกใจ “ข้าเห็นเจ้ากอดมันเมื่อครู่นี้…”
ได้ยินคำถามนี้ เจ้าเปี๊ยกก็ยกหูอันน่ารักและนุ่มนิ่มขึ้นทันที
“อ๋อ ข้าขอบคุณที่เมื่อครู่มันใช้พลังปกป้องเจ้านายอย่างข้า” เจียงหลีกลับเอ่ยอย่างเมินเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ฮ่าๆๆๆ! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” คุนอู๋จึงยิ้มขึ้นมา
ในใจขอ
