คนทั้งสามตกตะลึงเมื่อเห็นเจียงหลีอุ้มเจ้าเปี๊ยกสุดน่ารักและขนฟูออกมาจากกระเป๋าวิเศษ
หลิงหวงสองคนหัวเราะเสียงดังขึ้นมาในทันที
แต่ผู้อาวุโสสี่นั้น สนใจแต่เพียงเจียงหลีเท่านั้น แล้วจะสนใจว่าเจ้าเปี๊ยกที่นางอุ้มออกมาคือตัวอะไรได้อย่างไร คนมีความรู้ความเข้าใจอย่างเขา ก็คงจดจำสุดยอดเดรัจฉานในบรรพกาล ลไม่ได้
เจ้าเปี๊ยกที่โดนอุ้มออกมา เมื่อลืมตาสีอ่อนอันเป็นประกายมองชายอัปลักษณ์ทั้งสามที่จดจ้องเจียงหลีด้วยดวงตาเคร่งครึม
แววตาดูเยือกเย็นขึ้นอย่างรวดเร็ว
“คนสวย เจ้าอุ้มสัตว์เลี้ยงน่ารักออกมา เพื่อนำออกมาเล่นตลกหรือ” ผู้อาวุโสสี่หยอกล้อและมองไปทางเจียงหลี ซึ่งดวงตาคู่นั้นของตาแก่แสดงออกถึงความคิดสกปรก
เจียงหลีโค้งริมฝีปากยิ้ม ลูบไปที่ขนของเจ้าเปี๊ยก และเอ่ยอย่างเย็นชา “มันไม่ได้มาเพื่อสร้างความตลกขบขัน”
ใช่ ข้ามาเพื่อฆ่าคน
แววตาของเจ้าเปี๊ยกมีแต่ความเยือกเย็น แสดงให้เห็นว่าตอนนี้เขาดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง
“แล้วเอามาทำอะไร” สายตาของผู้อาวุโสสี่ยิ่งดูยั่วเย้ามากขึ้น
เจียงหลียิ้มกว้างขึ้น “มาฆ่าคน”
ฆ่าคนหรือ
ทั้งสามตกตะลึงและหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยและดูสะใจยิ่งนัก ราวก
