เจียงหลีกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
หลิงหวังที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุนอู๋หายตัวไปอย่างสิ้นหวัง คุณอู๋เงยหน้ามองเจียงหลี
“ศิษย์น้องเล็ก ได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เขาถาม
เจียงหลีส่ายศีรษะ
หากไม่ได้คำแนะนำจากคุนอู๋ การต่อสู้อาจไม่ง่ายเช่นนี้ แต่หลังจากที่ได้คำแนะนำ เจียงหลีก็ปลดปล่อยกระบวนท่าไม้ตายโดยตรง แล้วจะได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร
“พวกเขาประเมินศัตรูต่ำไป” เจียงหลีสรุป
คุนอู๋ขมวดคิ้วไม่พอใจ “เหตุใดถึงไม่ใช่เพราะพวกเราเก่งกาจเล่า”
“…” เจียงหลีมุมปากกระตุกเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางค้นพบว่าศิษย์พี่สามของตนหลงตัวเองมากเพียงนี้
ทันใดนั้น สีหน้าของคุนอู๋เปลี่ยนไป เขาพูดกับเจียงหลี “เจ้าไปก่อนเลย”
ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลง ไม่พูดต่อ หันหลังกลับและหายเข้าไปในความว่างเปล่าต่อหน้าคุนอู๋
แม้จะไม่มีเวลาถามไถ่ให้ชัดเจน แต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมของคุนอู๋นี้ เผยให้เห็นแล้วว่ามีศัตรูตัวฉกาจปรากฎตัวขึ้น หรือว่าจะเป็นหลิงหวงสองคนและหลิงหวังที่เหลือสามคนของสกุลจ จงซาน เจียงหลีคาดเดาในใจ
อาจเป็นเพราะการต่อสู้ชั่วครู่ นำพาพวกเขามา
พลังของจู๋อินที่ยังดับสลายไม่หมด คงทำให้พวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ศิษย์พี่สามคนเดียวต้องจัดการคน
