มากเพียงนี้เลยหรือ” เจียงหลียืนนิ่งชั่วครู่
นางเข้าใจความตั้งใจของคุนอู๋ที่บอกให้นางไปก่อน หากเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจแล้วยังต้องดูแลผู้อ่อนแอที่อยู่ข้างกายเขาอีก จะยิ่งเพิ่มความยากลำบากในการต่อสู้และยิ่งอันตรายต ต่อตัวเขาเอง ดังนั้น นางจึงเดินจากไปโดยไม่ลังเล แทนที่จะแสร้งทำตัวมีมารยาทเกินงามและเป็นตัวถ่วงของคุนอู๋
เมื่อนางลองครุ่นคิด หากคนเหล่านั้นค้นหาคุนอู๋จนพบ คุนอู๋จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็มิอาจรับมือไหว
เจียงหลีเป็นกังวล กัดฟัน หันหลังวิ่งกลับไป
ส่วนสถานที่ที่คุนอู๋ยืนอยู่นั้น ก็เป็นดังที่เจียงหลีคาดเดาไว้ เนื่องด้วยแรงดึงดูดจากพลังจู๋อิน หลิงหวงสองคนและหลิงหวังสามคนที่เหลือของสกุลจงซานปรากฏตัวขึ้นทั้งหมดแล ละล้อมคุนอู๋ไว้
“ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสสี่ ขาดไปสองคน และที่นี่ยังมีพลังของจู๋อินหลงเหลืออยู่ด้วย” หนึ่งในหลิงหวังพูดกับหลิงหวงทั้งสอง
หลังจากพูดจบ เขาจ้องเขม็งไปยังคุนอู๋ที่ดูสงบนิ่งด้วยแววตาดุร้าย
“เจ้าเป็นคนฆ่าพวกเขาใช่หรือไม่” ผู้อาวุโสสามเงยหน้ามองไปที่คุนอู๋และถามด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
คุนอู๋ยิ้มอย่างเย็นชา “พวกเขาจะฆ่าข้า ข้าก็ต้องฆ่าพวกเขาเป็นธรรมดา จะให้ข้ายืนเฉยๆ ให้พวกเ
