ขาฆ่าอย่างนั้นหรือ”
“เหตุใดพวกเขาถึงฆ่าเจ้า” ผู้อาวุโสสามถามขึ้นอีกครั้ง
คุนอู๋ยิ้มเยาะ “เจ้าจะเชื่อที่ข้าพูดด้วยหรือ”
ลำแสงอันแหลมคมแวบผ่านดวงตาของผู้อาวุโสสาม เขาก็มิได้เอ่ยคำใดอีก
“พี่สาม หรือเขามาจากสกุลหลิ่วเซียง” ผู้อาวุโสสี่พูดด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำด้วยดวงตาที่มืดมน
ดวงตาของผู้อาวุโสคนที่สามหรี่ลงเล็กน้อยและมองไปที่คุนอู๋อีกครั้ง เขาส่ายศีรษะอย่างช้าๆ “ในบรรดาคนของสกุลหลิ่วเซียง ข้ากลับจำคนๆ นี้ไม่ได้จริงๆ”
ผู้อาวุโสคนที่สี่เอ่ย “ยังไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้ พวกเขาลงมือกับเขา ต้องพบอะไรบางอย่างเป็นแน่ จับเขาไว้ก่อน แล้วค่อยใช้วิธีการทารุณเค้นให้ได้คำตอบ”
คุนอู๋ยังคงยิ้มเยาะตลอดเวลาและยืนนิ่งอยู่กับที่
เขากำลังถ่วงเวลา เพื่อให้เจียงหลีหนีไปให้ไกล
“พวกเจ้าทั้งสามเข้าไปพร้อมกันและจับเขามา” ในที่สุด ผู้อาวุโสสามก็โน้มน้าวผู้อาวุโสสี่สำเร็จ จึงออกคำสั่งกับหลิงหวังทั้งสาม
เขารู้สึกว่าตนรัดกุมมากพอแล้ว คุนอู๋ฆ่าคนของพวกเขาสองคน บัดนี้ ส่งคนสามคนเข้าโจมตีพร้อมกัน คงได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน
พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับหลิงหวัง คนเสียชีวิตก่อนหน้านี้อาจถูกลอบโจมตี
อย่างไรก็ตาม ค่อยถามสาเหตุที่แท้จริงห
