จับจ้องไปยังมู่เหยี่ยนฉือที่เงียบงัน “แรดตัวนั้น ถือว่าเป็นของเจ้าหรือของข้า”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดมู่เหยี่ยนฉือก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จ้องมองไปที่คุนอู๋ ริมฝีปากบีบแน่นเป็นเส้นตรง และใบหน้าตึงเครียดขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการแรดตัวนี้มาก
แต่ทว่า นิสัยของเขา ไม่อนุญาตให้เขาปริปากร้องขอ
ได้รับการช่วยเหลือ ถือว่าโชคดีมากแล้ว จะขอแรดตัวนี้อย่างไร้ยางอายได้อย่างไร
แววตาดิ้นรนอยู่หลายที ก่อนที่จะมู่เหยี่ยนฉือพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ของท่าน” ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยอมแพ้กับวิญญาณยุทธ์ที่เขาปรารถนา
“อืม! ถือว่าไม่เลว” หลังจากที่คุนอู๋ได้รับคำตอบ เขาเดินไปหาแรดด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือออกแตะตัวแรดที่แข็งดั่งเหล็ก และค่อยๆ ชื่นชมมัน
เจียงหลีส่ายศีรษะอย่างหมดคำพูด นางรู้ดีว่าคุนอู๋จะไม่ประสานกับแรดหรอก เพียงแค่อยากหยอกมู่
เหยี่ยนฉือเล่นเท่านั้น
นางรู้สึกว่าศิษย์พี่สามของตนมีพฤติกรรมที่แปลอยู่ประการหนึ่ง นั่นก็คือคนที่ยิ่งชื่นชอบ ก็จะยิ่งเย้าแหย่มากเท่านั้น
ผ่านไปสักพักหนึ่ง เขาเผยความชื่นชอบที่มีต่อมู่เหยี่ยนฉือออกมาให้เห็น แต่ตอนนี้…
“อ่ะแฮ่ม ศิษย์พี่สาม มู่เหยี่ยนฉือผู้นี้เป็นศิษย์เทียนเจียวจากวังเทียน
