เจียงหลีและคุนอู๋ร่วมเดินทางไปในอาณาเขตหลิงอู่ด้วยกัน เพื่อไล่ล่าหาวิญญาณยุทธ์ของตนเอง ส่วนร่างกายของพวกเขา มีท่านประมุขปกป้องด้วยตนเองอยู่
แม้กระทั่ง ทางเข้าอาณาเขตหลิงอู่ ท่านประมุขก็เป็นคนเปิดเอง
“ไปเถิด” ท่านประมุขยิ้มให้ทั้งสองอย่างอ่อนโยน
“ขอรับ ซือจุน!”
“เจ้าค่ะ ซือจุน!”
เจียงหลีและคุนอู๋ เอ่ยแสดงความเคารพซือจุนพร้อมกัน
ดวงตาของท่านประมุขมีรอยยิ้มปรากฏอยู่ หยุดการปล่อยพลัง มองไปด้านบน คล้ายกับพฤติกรรมของคนผู้สูงอายุทั่วไป สายตาของเขา เริ่มจากมองไปทางเจียงหลีแล้วมองไปทางคุนอู๋
คุนอู๋มีความรู้สึกซึ้งใจ ยิ้มแล้วเอ่ย “ซือจุนวางใจเถิด ข้ารู้ว่าศิษย์น้องเล็กเป็นศิษย์รักของท่าน ข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครมารังแกนางได้”
เจียงหลีปิดปากเงียบ
ท่านประมุขกลับหัวเราะออกมาสั้นๆ แล้วเอ่ยกับเขา “พวกเจ้าล้วนเป็นลูกศิษย์ที่ข้ารัก อยู่ในอาณาเขตหลิงอู่ไม่ต้องหาเรื่อง แต่ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วย”
“ทราบแล้วขอรับ” คุนอู๋หัวเราะ
คำพูดพวกนี้ เอาไว้กำชับเด็กน้อยอย่างเจียงหลียังจะดีกว่าเสียอีก เขาอายุเท่าไรกันแล้ว ยังโดนกำชับอีก
ทางเข้าอาณาเขตหลิงอู่เปิดออกแล้ว เจียงหลีและคุนอู๋หา
