ณ ตำหนักเย่า เสิ่นฉงอยู่ในโรงหมักและกลั่นสุรา เสียงของน้ำไหลดังออกมา
เว่ยจี๋ยืนจ้องอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างๆ ในดวงตาที่เรียวยาวสวยงามนั้น มีน้ำตาคลออยู่แต่แรกแล้ว
ไม่ง่ายเลยจริงๆ ไม่ง่ายเลย!
เขายื่นเฝ้ามาสองเดือนเต็มๆ ในสุดก็ได้เห็นอาจารย์เสิ่นฉงหมักและกลั่นสุราแล้ว!
ยังดีที่ตอนนี้เว่ยจี๋เป็นเพียงเศษเสี้ยวของกิเลส ไม่ใช่คนจริงๆ ไม่เช่นนั้นใจของเขาคงเต้นจนทะลุออกมาแล้ว
ก็องๆ แก๊งๆ
เสิ่นฉงสวมเสื้อขาวทั้งตัว ยืนอยู่ข้างๆ แอ่งน้ำแร่ ใช้กระบวยไม้ตักน้ำแร่ที่ไหลลงมาจากภูเขา ขึ้นมาบริเวณริมผีปากเพื่อดื่ม
ริมฝีปากของเขา ค่อยๆ แตะโดนตรงขอบ น้ำแร่ที่ใส่สะอาดไม่กี่หยด ไหลออกจากมุมปากของเขามาบริเวณคาง และไหลลงบนพื้น
เว่ยจี๋เบิกตาโตเพื่อจ้องมอง ไม่อยากพลาดแม้เพียงชั่วขณะที่เสิ่นฉงกลั่นสุรา แต่ว่า ในขณะที่เขามองฉากตรงหน้านี้ อยู่ๆ กลับทำให้เขาชะงักงันไปชั่วครู่
สายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบไผ่พลิ้วไหว เข้ามาภายในห้องกลั่นสุรา ผสานกับความหอมของกลิ่นสุราที่ยังคงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ทำให้ชวนหลงใหลยิ่งนัก เสิ่นฉงที่สวมชุดสีขาว โดนสายลมอ่อนพัดมุมเสื้อเลิกขึ้นมา ผมยาวดำขลับดูราวกับเต้นรำอยู่ในสายลม ติดแนบไปตร
