งที่คิดไว้มาแล้ว “ข้าเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่ชอบไหสุรานี้มากจนวางไม่ลง ข้าเลยเอามาฝากไว้ที่ท่านก่อน วันใดที่ข้าอยากชื่นชม ค่อยมาดูที่นี่ก็ได้ หรือว่านำ ำกลับกลับไปไม่กี่วันแล้วส่งกลับก็ได้”
“นี่…” เสิ่นฉงคิดไปเองว่า นางคงเห็นว่าเขาชอบไหสุรานี้ จึงตั้งใจหาข้ออ้างเพื่อเอามาทิ้งไว้
“ได้หรือไม่…ศิษย์พี่ใหญ่” แววตาเจียงหลีแสดงถึงการอ้อนวอน ไร้ซึ่งการเสแสร้ง
เสิ่นฉงทำได้เพียงพยักหน้า “ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เอาไว้ที่ข้าก่อน และเจ้าจะมาเอาคืนไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่มาก” เจียงหลียิ้มอย่างสดใส
หูของนางจะได้ไม่ต้องมาทนกับการพึมพำจากเว่ยจี๋อีกต่อไปแล้ว
“จริงสิ ศิษย์น้องเล็ก ช่วงเวลานี้ เจ้าบำเพ็ญพลังวิญญาณได้อย่างสบายใจเลยนะ ข้าจะให้คนนำทรัพยากรการฝึกส่งไปที่ตำหนักของเจ้า รออีกสักพัก หลังซือจุนออกจากบำเพ็ญ เมื่อถึงเวลา านั้น ก็ถึงเวลาที่เจ้าจะได้ขึ้นสู่ระดับหลิงหวังแล้ว” เสิ่นฉงเอ่ยกับเจียงหลีอย่างจริงจัง
วันหนึ่งเมื่อเจียงหลีได้ระดับหลิงหวัง นางก็จะมีคุณสมบัติที่จำได้เข้าร่วมงานปาฐกถาเจ้าครองนคร
แต่เมื่อวันนั้นมาถึง หน้าที่ที่เจียงหลีจะต้องแบกรับก็จะเพิ่มขึ้นทวีคูณ
“ศิษย์น้องเล็ก ลำบากเจ้าแล้
