ีตอบรับทันที
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางอยู่ในหมวดหมู่ที่กึ่งศึกษาด้วยตัวเอง มีประสบการณ์ที่เกี่ยวกับศาสตร์ลับและทักษะการต่อสู้มากมาย อยากจะแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่ทั้งสามคน
“ศิษย์พี่ใหญ่ โปรดรอสักครู่”
เมื่อทั้งสามกำลังจะเดินจากไป เจียงหลีเรียกเสิ่นฉงไว้ทันที
เสิ่นฉงหันหลังกลับมา ขณะที่คุนอู๋และซีไหลกลับไปก่อน
“มีอะไรหรือ” รอยยิ้มของเสิ่นฉงนั้นนุ่มนวลและสง่างามเหมือนเช่นเคย และไม่มีการเปลี่ยนแปลงเพราะ ‘ความไม่รู้กาลเทศะ’ ของเจียงหลีก่อนหน้านี้
อย่างไรก็ตาม เจียงหลียังคงรู้สึกผิดไม่น้อย
นิสัยของนางเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร หากใครร้ายมา นางยิ่งร้ายกลับ แต่หากใครดีกับนาง นางก็ยิ่งดีตอบ ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบ แต่จะปล่อยให้คนอื่นเป็นทุกข์แทน
เสิ่นฉงดีกับนางเสมอมา นางไม่ยอมให้ไหสุราเพียงใบเดียว ทำให้ศิษย์พี่ต้องเสียใจ
“ศิษย์พี่ใหญ่ รอข้าสักครู่” เจียงหลียิ้มเอ่ย
เสิ่นฉงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับคำ
เจียงหลีอุ้มเจ้าเปี๊ยกเดินไปที่ตำหนักด้านในพร้อมกับไหสุรา และเข้าไปในห้องนอนของตน จากนั้น เจียงหลีวางเจ้าเปี๊ยกไว้บนเตียง แล้วจึงเขย่าไหสุราและพูดว่า “ออกมา”
ควันสีเขียวจางๆ ลอยออกมาจากปากขวด แ
