ล้วตกลงบนพื้น ค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างขี้เกียจที่สูงและสง่างาม
“ถึงแล้วหรือ” เว่ยจี๋เหยียดตัวอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าอันขาวนวลและงดงาม ชวนมองยิ่งนัก
โดยเฉพาะเสื้อทรงหลวม ทำให้ความขาวโพลนดุจหิมะนั้น มองเห็นไม่ค่อยชัดเจน
แม้ว่าเจียงหลีจะใช้ชีวิตร่วมกับเขามาหลายปี แต่ก็ไม่สามารถต้านทานกับความงดงามของเขาได้ แน่นอนว่านางชื่นชมเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ โธ่เอ๊ย!
เก็บความรู้สึกและนิ่งเข้าไว้ เจียงหลีเตือนตัวเองในใจ
นางไม่ลืมว่ามีสัตว์เดรัจฉานจ้องมองอยู่!
แน่นอนว่าเดรัจฉานบางตัวขี้เกียจยุ่งแล้ว ชายาของตนชอบมองสิ่งสวยงาม แต่จะให้ควักลูกตาของชายาตนออกมาก็ไม่ได้
หัวใจนางเป็นของข้า เดรัจฉานตัวน้อยหลับตาและหลับใหล ปลอบใจตัวเองในใจ
“อ่ะแฮ่มๆ” เจียงหลีกระแอมไอเสียงเบา กล่าวโทษด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เว่ยจี๋ สนใจภาพลักษณ์ของเจ้าหน่อย”
“กลัวอะไร ที่นี่ไม่มีใครเห็นข้านอกจากเจ้าสักหน่อย” เว่ยจี๋ไม่สนใจ นั่งมือเท้าคางบนเก้าอี้ทันที เผยให้เห็นแขนสีขาวผ่องที่กำลังเล่นถ้วยเปล่าบนโต๊ะอยู่
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ” เจียงหลีถามด้วยความประหลาดใจ
เว่ยจี๋หัวเราะเบาๆ “จะทำตัวกระต่ายตื่นตูมไปทำไม ข้าเป็นแค่เศษเสี้ยวของกิเลส เมื่อออกจากดินแดนผนึกมาร
