ใครก็มองไม่เห็นข้า แต่สำหรับเจ้า เพราะเจ้าพาข้าออกมา ฉะนั้นจึงสามารถมองเห็นข้าได้”
“นี่…” เจียงหลีคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้
แต่ทว่า นี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก เจียงหลีเดินเข้ามาหาเขา “ข้าถามเจ้าหน่อย มีไหสุราแบบนี้อีกไหม”
“ไม่มี ใบนี้ข้าทำด้วยตัวเอง เดิมทีข้าตั้งใจจะใส่สุราที่หมักเอง แต่เจ้าก็รู้ว่าข้าหมักสุราไม่เป็น ฉะนั้น ไหสุราใบนี้จึงว่างเปล่ามาโดยตลอด” เว่ยจี๋อธิบาย
ความผิดหวังกวาดผ่านดวงตาของเจียงหลี
หลังจากครุ่นคิด นางถามขึ้นอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น…เจ้าอยู่ที่อื่นได้หรือไม่”
“ไม่ได้” คำตอบของเว่ยจี๋ยังคงยืนกราน
เจียงหลีขมวดคิ้ว
เว่ยจี๋เอ่ย “กิเลสสามารถเป็นกาฝากได้เฉพาะกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับกิเลสเท่านั้น และต้องเป็นของๆ ตัวเองเท่านั้นด้วย”
“…” เจียงหลีนิ่งเงียบ
เดรัจฉานตัวหนึ่งนั่งฟังบทสนทนาอยู่บนเตียง รอยยิ้มที่ดูแคลนปรากฏขึ้นตรงมุมปากของเขา เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น กลับทำให้หลีเอ๋อร์ของเขาต้องลำบากใจเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ก็ช่างเถอะ ปล่อยให้หลีเอ๋อร์คิดหาทางออกเอง ถือว่าเป็นการลงโทษเล็กๆ น้อยๆ สำหรับความหลงใหลเผลอไผลในความงามของนางก็แล้วกัน
“นี่เจ้าถามเช่นนี้ คิดจะทำอะไรหรือ” เว่ยจี๋ยิ่งคิด ยิ่ง
