รู้สึกผิดปกติ
เจียงหลียิ้มถามอย่างมีเลศนัย “ถ้า…ข้าแค่สมมตินะ ถ้าข้ามอบไหสุราของเจ้าให้กับคนอื่น ข้ายังจะเรียกหาเจ้าได้ตลอดเวลาหรือไม่”
“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ” เว่ยจี๋ยิ้มเยาะ
มอบเขาให้กับคนอื่นหรือ ไม่สิ มอบไหสุราของเขาให้กับคนอื่นหรือ เขาอยากจะบีบคอสตรีนางนี้ให้ตายเสียจริงเชียว!
“ดูเหมือนจะ…ไม่ได้นะ” เจียงหลียิ้มอย่างเลศนัย
ใบหน้าของเว่ยจี๋ตึงเครียด “ในเมื่อเจ้าพาข้าออกมา เจ้าก็ต้องรับผิดชอบข้า ยังจะมามอบไหสุราของข้าให้กับคนอื่นอีก!”
“อย่าโกรธกันเลย ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย” เจียงหลีรู้ตัวว่าเสียเปรียบ จึงทำได้เพียงกัดฟันอธิบาย
เว่ยจี๋ยิ้มเยาะ “ไม่ใช่คนอื่นหรือ แล้วเป็นใคร”
“ศิษย์พี่ใหญ่ของข้า!” เจียงหลีพูดตามความสัตย์จริง “ข้าก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะชอบไหสุราของเจ้าตั้งแต่แรกเห็น! เขาดีกับข้ามาก ไม่เพียงแต่สอนศาสตร์ลับให้กับข้า แต่ยังคอยปกป้องและช่วยเหลือข้า ซึ่งแม้แต่สุราอวี้ลู่เนี่ยงหรือสุราหยกน้ำค้างนั่นก็เป็นเขาที่มอบให้ข้า ข้ามิอาจทำให้เขาเสียใจเพียงเพราะไหสุราใบเดียวหรอกนะ…”
“ช้าก่อน!” เดิมทีเว่ยจี๋อยากจะเยาะเย้ย แต่จู่ๆ กลับเปลี่ยนคำพูด
“หา!” เจียงหลีมองเขาด้วยความมึนงง
