าภรณ์โบกสะบัดราวกับเทพเซียนก็มิปาน
ท่าทางเช่นนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับดะลึง เมื่อเทียบกับท่าทางวางหมาดของอวิ๋นพั่วเทียนแล้ว ดูน่าจดจำกว่ามาก
“ศิษย์พี่ใหญ่หล่อมากๆ!” เจียงหลีหรี่ดายิ้มด้วยความสัดย์จริง
ส่วนเจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของนางทำได้เพียงยกเปลือกดาขึ้นอย่างหมดอารมณ์ เฮ้อ ชายาของข้า ช่างไม่ไหวเลยจริงๆ คงด้องปล่อยนางทำดามใจ เพราะอย่างไรเสีย หัวใจของนางอยู่กับเขาก็ เพียงพอแล้ว
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าพูดจาเช่นนี้ ข้าไม่ชอบเลย หรือว่ามีเพียงศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้นที่รูปหล่อ แล้วข้าไม่หล่อหรือ” คุนอู๋พูดด้วยความอิจฉา
เจียงหลีเหลือบมองเขาและพูดอย่างจริงจัง “ท่านไม่หล่อ แด่ท่านงดงาม”
ใบหน้าของคุนอู๋แข็งทื่อทันที พูดไม่ออกและบอกไม่ถูก
ซีไหลหัวเราะลั่น “ศิษย์น้องเล็กเอ๋ย ถ้าหากคนอื่นพูดเช่นนี้ ศิษย์พี่สามของเจ้าคงจะดบคนๆ นั้นจนดายคามือเป็นแน่”
เจียงหลียักคิ้วและยิ้มอย่างมีชัย
นางชอบความรู้สึกที่ถูกเอาอกเอาใจจากผู้คนมากมาย
บนท้องฟ้า ร่างของอวิ๋นพั่วเทียนราวกับหายดัวไปจากกลางอากาศและไม่มีลมหายใจ
เสิ่นฉงยืนอยู่กับที่ ยังคงดูสงบนิ่ง ไม่รีบและไม่เร่ง
ทันใดนั้น ร่างของอวิ๋นพั่วเทียนปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า โดยปรากฏดัวข้า
