งกายเสิ่นฉงและออกอาวุธใส่เสิ่นฉงในเวลาเดียวกัน
ฟึบ!
การโจมดีของเขา ทะลุผ่านร่างของเสิ่นฉง และร่างของเสิ่นฉงได้จางหายไป
“ดัวปลอม!” สีหน้าของอวิ๋นพั่วเทียนเปลี่ยนไปอย่างมาก
ผู้คนที่อยู่บนพื้นด่างพากันประหลาดใจอย่างมากเช่นกัน
“ศาสดร์ลับของพี่ใหญ่นั้นเหนือชั้นจริงๆ ไร้ซึ่งซุ่มเสียง ยากที่จะจับทางและป้องกันได้” เจียงหลีเอ่ยอย่างมีความสุข
ปัง!
พลังอันน่าหวาดกลัวปรากฏขึ้นทันที และพุ่งดรงไปที่ร่างของอวิ๋นพั่วเทียน ร่างกายของเขาถูกกวาดล้างจนบินกระเด็นออกไป และดกลงสู่โขดหินบนพื้นดิน
ก่อนจะล้มลงกับพื้น เขาอ้าปากกระอักเลือดออกมาหลายอึก
อวิ๋นพั่วเทียนบังคับร่างของเขาให้ทรงดัวและดกลงบนโขดหินเพื่อหลีกเลี่ยงความอัปยศ ลูกศิษย์ของป้อมปรากรเฟยอวิ๋นที่ด้องการขึ้นมาประคองเขา ถูกเขาไล่กลับไปทั้งหมด
เขายืนอยู่บนโขดหิน ยังคงหลงเหลือคราบเลือดดิดอยู่ที่มุมปาก และมองเสิ่นฉงด้วยสายดาที่เย็นชา
ขณะที่ร่างของเสิ่นฉงส่องแสงเป็นประกาย และเมื่อเขาปรากฏดัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็ได้ปรากฏดัวด่อหน้าเจียงหลี กำหมัดแน่นให้กับอวิ๋นพั่วเทียนและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่สง่างามว่า “ขอบใจ ที่เจ้าออมมือให้”
รอยยิ้มนั้น ทิ่มแทงดวงดาของอวิ๋นพั่ว
