ไปได้เมื่อไหร่ ข้าจะลงมือฆ่าเจ้าด้วยตัวเอง”
“ข้าจะรอ จริงสิ ฝากจำคำข้ากลับไปด้วยก็แล้วกัน” เจียงหลียิ้มโปรยเสน่ห์ แต่กลับทำให้คนไม่กล้าคิดดูหมิ่น
อวิ๋นเซียวเหลือบมองนางลุ่มลึก ปีกของเขาสั่นไหวอยู่ข้างหลัง และร่างนั้นก็หายไปราวกับภาพลวงตา
เจียงหลีเบะปากอย่างไม่แยแส แล้วพึมพำหนึ่งประโยค “ก็เจ้ายังมีปีกไม่ใช่หรือ”
“จบแล้วหรือ”
ผู้ฝึกประสบการณ์ที่ทำหน้าที่เป็นท่านผู้ชม ดูเหมือนจะยังไม่สนุกสุดเหวี่ยงเท่าไหร่
ทันใดนั้นลมปีศาจก็พัดโหมขึ้น
เจียงหลีในพื้นที่โล่งรู้สึกแข็งแกร่งที่สุด พลังปีศาจอันทรงพลังทำให้นางเงยหน้าขึ้น และนางก็เห็นเมฆปีศาจ พุ่งเข้าหานางด้วยความเร็วอย่างยิ่งยวด
อะไรกันเนี่ย เจียงหลีหรี่ตา
นางต้องการออกไปจากตรงนี้ แต่กลับพบว่า ตนเองยังไม่ทันได้ออกไปก็ถูกลมปีศาจพัดหวน และนางก็หมดสติไป
“อาหลี!”
“เจียงหลี!”
บนภาคพื้นดิน กลุ่มคนที่เฝ้าดูอยู่ ก็เบิกตามองเจียงหลีที่ถูกเมฆปีศาจพัดและหายตัวไป เจียงเฮ่าและคนอื่นๆ ก็ตกอยู่ในความหวั่นวิตกทันที
เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีสิ่งนั้นในดินแดนผนึกมาร
“จอมปีศาจ!”
วิญญาณร้ายหลายตนเป็นคนรอบรู้ และพวกเขาจำได้ทันทีว่าเมฆปีศาจนั้นคืออะไร
“พวกเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะไล่
