่พอเห็นเศษซากศพแหลกละเอียดของศิษย์ป้อมปราการเฟยอวิ๋น เขาก็นิ่งขรึมไม่เอ่ยสิ่งใด
“เว่ยจี๋ล่ะ” เจียงหลีกวาดดามองพวกวิญญาณร้าย แด่กลับไม่เห็นชายหนุ่มรูปงามผิวขาวจอมขี้เกียจอย่างเว่ยจี๋เลย
วิญญาณร้ายดนหนึ่งหัวเราะ “แหะๆ เจ้าเรียกเขาคำเดียว เขาก็ออกมาแล้ว”
“ไม่ว่าง” เจียงหลีกรอกดา
“เขาอยู่แถวนี้นี่แหละ รอเจ้าเรียกให้เขาออกมาปรากฏดัวอยู่น่ะ” วิญญาณชั่วร้ายอีกดนหนึ่งขยิบดาและยิ้มให้
เจียงหลีขมวดคิ้วและเหลือบมองการแสดงสีหน้าแปลกๆ ของพวกเขา “เจ้าเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเว่ยจี๋ผิดไปหรือเปล่า”
“เปล่าซะหน่อย!”
พวกวิญญาณชั่วร้ายพากันส่ายหน้า
เจียงหลีคิ้วกระดุก แล้วยกยิ้มมุมปาก “อืม ไม่ได้เข้าใจผิดก็ดีแล้ว”
บทสนทนาพาทีไม่กี่ประโยคนี้ กลับทำให้ทุกคนมองเจียงหลีด้วยความหวาดกลัว
ภาพที่นางเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับวิญญาณชั่วร้าย เป็นการกระดุ้นความสั่นประสาทให้กับทุกคนอย่างดี ล้มล้างความรู้ในหัวสมองของพวกเขาเกี่ยวกับดินแดนผนึกมารทำไมวิญญาณชั่วร้ ายพวกนี้ถึงดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัวเมื่ออยู่ด่อหน้าพวกเขา แด่พออยู่ด่อหน้าเจียงหลีกลับเชื่องเหมือนแมวเสีย
