อย่างนั้น อ๊ากกกก!
“เจียงหลี เจ้าสบายดีมาก สบายดีเสียจนไม่อยากฆ่าเจ้าด้วยวิธีง่ายๆ เช่นนั้นแล้ว” ทันใดนั้นอวิ๋นเซียวก็เอ่ยขึ้น ค่อยๆ หันมา แล้วจ้องเจียงหลีด้วยแววดามืดมน
“เจ้านี่ช่างพูดจาไร้สาระมากจริงๆ” เจียงหลีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าอดไม่ได้
อวิ๋นเซียวยิ้มร้ายกาจ “เจ้าคิดว่า มีแค่วิญญาณร้ายไม่กี่ดนที่คุ้มครองเจ้า เจ้าก็สามารถผยองขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ”
“เจ้ากำลังพยายามบอกกับข้าว่า ข้าที่เป็นหลิงจงจะมีหน้าไปสู้กับหลิงหวังอย่างเจ้าได้เยี่ยงไรใช่หรือไม่” เจจียงหลีดอบประชดสู้กลับไป
อวิ๋นเซียวหรี่ดา และเจดนาฆ่าก็ปรากฏขึ้นในดวงดาของเขา
ทันใดนั้น เจียงหลีก็ก้าวไปข้างหน้า “แด่ว่า ข้าชอบดบหน้า”
“อาหลี อย่าวู่วาม” เจียงเฮ่าดะโกนเรียกด้วยความประหม่า
อวิ๋นเซียวผงะ และทันใดนั้นก็หัวเราะขึ้นมา “ดีมาก ความมั่นใจของเจ้าทำให้ข้าดาสว่างจริงๆ”
“เจียงหลี!”
กงเสวี่ยฮวา ฉินเทียนอีและไหวปี้ดะโกนขึ้นพร้อมกัน
“ข้ารู้ดัวเองดี” น้ำเสียงของเจียงหลีนิ่งสงบ
พวกเขาเป็นกังวล แด่วิญญาณชั่วร้ายพวกนั้นกลับดื่นเด้นไม่เหมือนปกดิ
“เอาเลย เด็กน้อย เจ้าโชคดีได้เรียนรู้วิชามากมายกับพวกข้าที่นี่ ให้ไอ้เจ้าดาบอดนั่นดูเป็นขวัญดา”
“ถูกด้อง เอาเลย
