ที่แขนของเจียงเฮ่าทำให้หญิงสาวอย่างไหวปี้ขนหัวลุก
“ไม่ตายหรือ”
“ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย!”
“เขากลายเป็นคนแรกที่มีชีวิตรอดจากนกเผิงพิฆาต!”
“อวิ๋นเซียวผู้นี้ช่างขายหน้าจริงๆ ปากก็บอกว่าจะฆ่าเขาให้ตาย พอปล่อยนกเผิงพิฆาตออกมา กลับฆ่าไม่ตายเสียอย่างนั้น”
“ชู่ว! เบาเสียงหน่อยสิ เจ้าอยากตายหรือไง อย่าทำให้พวกเราพลอยเดือดร้อนไปด้วยสิ”
“…”
ผลสรุปของสงครามระหว่าผู้ที่อยู่ในระดับหลิงหวังทำให้พวกเขาตกตะลึง แล้วก็ทำให้คนของป้อมปราการเฟยอวิ๋นประหลาดใจเช่นกัน
ส่วนอวิ๋นเซียว เขายังอยู่พื้นที่โล่ง แต่ปีกสีทองบนหลังของเขายังไม่ถูกหดกลับไป ราวกับเทพเจ้าก็มิปาน และเขามองไปที่เจียงเฮ่าด้วยเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง
เจียงเฮ่ารู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาของเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว
“พวกเจ้าถอยออกไปก่อน” เจียงเฮ่าเอ่ยขึ้นกับสามคนนั้นด้วยเสียงแหบต่ำ
เขายังคงรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าของอวิ๋นเซียวที่ครอบคลุมเขาไว้ และไม่ยอมแพ้ที่จะฆ่าเขา
“สภาพเจ้าเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะสู้อีกรึ” กงเสวี่ยฮวาเอ่ยขึ้น
ไหวปี้หันไปมองฉินเทียนอี “คราวก่อนพวกเจ้าออกไปก่อนได้อย่างไร พวกเราหาวิธีออกไปจากอาณาเขตจื๋อจั้งก่อน มีอาณาเขตจื๋อจั้งเป็นอุปสรร
