สิน
ส่วนทางด้านป้อมปราการเฟยอวิ๋น กลับยืนบนโขดหินเพียงลำพัง จ้องมองไปยังที่ตั้งของพวกฮวงเสินด้วยสายตาเย็นเฉียบ
“ขอบใจทุกท่านที่เป็นห่วงอาหลี” เจียงเฮ่าในฐานะพี่ใหญ่ของเจียงหลี แน่นอน เขารู้ว่าทำไมทุกคนถึงได้มาปรากฏตัวที่แห่งนี้ เขาจึงเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ
“เจียงเฮ่า เจ้าไม่ต้องเกรงใจหรอก หากพวกเราไม่ได้เห็นเจียงหลีออกมากับตา ก็ไม่สบายใจเหมือนกัน” กงเสวี่ยฮวาเอ่ยขึ้น
ฉินเทียนอีเองก็พยักหน้าเห็นด้วย
หลายปีที่ผ่านมา เขาอธิบายอย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะนั้น แต่เขาก็ไม่เห็นเจียงหลีปรากฏตัวขึ้นมา เขาจึงรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก
“ข้าเองก็มาดูเหมือนกัน มิฉะนั้นคงคาใจตลอดชีวิต” ไหวปี้เอ่ยขึ้น
“ช่วงนี้วังเวิ่นฉิงถูกพวกสำนักหลีหุนจงตามตอแยไม่เลิกรา เทพธิดาไหวปี้ยังสละเวลามาได้ หาโอกาสเช่นนี้ยากจริงๆ หากไม่ใช่เพราะว่าเจียงหลีเองก็เป็นสตรีเช่นกัน ข้าก็เกือบคิดว่ าท่านชอบนางเสียแล้ว” กงเสวี่ยฮวาหัวเราะกลบเกลื่อน
ใครจะไปรู้ ในขณะที่เขากำลังล้อเล่นอยู่นั้น โฉมสะคราญแห่งวังเวิ่นฉิงผู้นี้ แก้มนวลทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ
ท่าทางขวยเขินของนางเช่
