ึกมาร
สามคนที่อยู่ตรงหน้า เข้ามาก่อความวุ่นวายอะไร
“เจ้าก็ด้วยหรือ” เจียงเฮ่ามองฉินเทียนอีอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่
ฉินเทียนอีพยักหน้าให้อย่างมั่นใจ “แน่นอน! เพื่อเรื่องนี้ ข้าสามารถไม่กลับไปที่ตำหนักหลีหั่วสามปีก็ยังได้เลยนะ”
เจียงเฮ่าก็หันไปมองไหวปี้ ไหวปี้เองก็พยักหน้าให้อย่างมาดมั่น
“…” เจียงเฮ่าสิ้นหวังทันที เขาคนเดียวสามารถลอบเข้าไปได้ คนมากมายอยากลอบเข้าไปแบบนี้ คงไม่ไปยั่วโมโหผู้ฝึกฝนของกลุ่มอำนาจทั้งเจ็ดหรอกกระมัง
“พวกท่าน หยุดวุ่นวายสักทีได้ไหม” เจียงเฮ่าปวดหัวรุนแรง
“ข้าไม่ได้วุ่นวายสักหน่อย!” กงเสวี่ยฮวาตีหน้าซื่อ
“หรือว่าพวกท่านไม่รู้ ว่าจำนวนคนที่จะเข้าไปในดินแดนผนึกมารได้นั้นมันมีจำกัด” เจียงเฮ่าขบกรามเอ่ยเสียงต่ำ
แต่ทว่า สามคนตรงหน้า ยังคงตีหน้าซื่อ
หลังจากที่ถอนหายใจยาวๆ เจียงเฮ่าก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาและก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
ที่ดีใจก็เพราะว่าเจียงหลีมีกัลยาณมิตรเช่นนี้ ส่วนความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกคือ เขาเริ่มปวดหัว เดี๋ยวถ้าดินแดนผนึกมารเปิดขึ้น เขาจะแอบลอบเข้าไปได้อย่างไรล่ะทีนี้
ตู้มต้าม!
ยังไม่ทันที่เจียงเฮ่าได้คิดทำสิ่งใด ก็มีเสียงดังสะนั่นกึกก้องมาจากพื้นผิวทะเล
เ
