มื่อได้รับคำตอบที่แน่นอน เจียงหลีจึงยิ้มตาหยี
เมื่อกลับมาที่สุสาน เจียงหลีได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายเช่นนี้เป็นเวลาสองสามปี ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะกลายเป็นห้องนอนของนางไปเสียแล้ว
เจียงหลีนั่งลงบนเตียงหินแล้วเปิดกระเป๋าเอาวิเศษเพื่ออุ้มเจ้าเปี๊ยกที่กำลังลังหลับสนิทออกมา “เจ้าเปี๊ยก ทำไมเจ้าถึงนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้ แต่เจ้าหลับไปตั้งหลายปี ทำไมเจ้าถึงไม่โตขึ้นเลยล่ะ!”
เวลานี้ ชั้นแสงเปล่งประกายนั้นที่เคยปกคลุมร่างกายของเจ้าเปี๊ยกไม่มีให้เห็นอีกแล้ว ขนาดตัวมันเท่าเดิม เป็นเจ้าก้อนตัวเล็กๆ เพียงแต่ขนของมันดูนุ่มลื่นเงางามมากขึ้น
ท่านอนใสซื่อไร้เดียงสาของมันทำเอาเจียงหลียื่นมือไปเกาหูสีชมพูของมันด้วยความมันเขี้ยว
ดูเหมือนมันที่กำลังหลับฝันหวานอยู่ รู้สึกถึงการถูกรบกวนของเจียงหลี เจ้าเปี๊ยกในอ้อมกอดของนางจึงขยุกขยิก อุ้งเท้าอวบอ้วนของมันจับนิ้วของนางอย่างแม่นยำ ทั้งยังทำท่าโอนอ่อนไปตามฝ่ามือนางที่เกาไปมา
ความจั๊กจี้ที่ฝ่ามือทำให้เจียงหลีอยากชักมือกลับ แต่ทว่าเจ้าเปี๊ยกกลับจับนิ้วหัวแม่มือนางเอาไว้แน่น
“ไอ้ตัวแสบ!” เจียงหลีถอนมือออกไม่ได้ ต้องปล่อยให้มันหลับคานิ้วนางไปแบบนี้
ท่าทางน่ารักไร้
