างพายุบ้าคลั่งด้วยความตกตะลึง แล้วพึมพำขึ้นมาด้วยความยากที่จะเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไร”
ตู้มต้ามมม!
เมื่อปล่อยพลังโจมตีออกไป สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
ปราณอันดุเดือดรุนแรงรอบตัวแผ่ซ่านไปทั่วอาณาบริเวณไม่หยุดหย่อน แม้กระทั่งไอหมอกดุร้ายหนาทึบที่ไม่เคยถอย กลับต้องถอยไปเสียหลายฉื่อ[1]
สำเร็จแล้ว!
เจียงหลีลืมตา และดวงตาที่สดใสก็เปล่งประกายวาววับ
“สำเร็จแล้ว! ในที่สุดข้าก็คลายปมในใจได้แล้ว ในที่สุดก็มีคนที่สามารถเรียนกระบวนท่าสะท้านฟ้าสำเร็จได้ภายในหนึ่งเดือน” ผู้เฒ่าร่างผอมกะหร่องตื่นเต้นหาที่สุดมิได้ และมีน้ำตาคล ลอในดวงตาของเขา
เว่ยจี๋มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ
เพราะความตะลึงพรึงเพริดที่เกิดจากเจียงหลี และเพราะขณะนี้ผู้เฒ่าร่างบางได้หายวับไปกับตาเนื่องจากกิเลสถูกทำลายแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะไม่ถูกขังอยู่ในดินแดนผนึกมารอีกต่อ อไป
เจียงหลีหันหลังกลับมา ทันได้เห็นภาพของชายชราร่างผอมบางหลับตาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม จากนั้นร่างของเขาหายไปกับตา
“ยินดีด้วย” เว่ยจี๋เดินเข้ามาเอ่ยกับเจียงหลี
“ผู้อาวุโสจะไปที่ไหนหรือ” เจียงหลีหุบยิ้มแล้วถามเสียงขรึม
เว่ยจี๋ส่ายหน้า “ไม่ร
