เจียงหลีรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
นางยังไม่ทันได้ดูถูกเว่ยจี๋ แต่กลับเว่ยจี๋กลับดูถูกนางก่อน
“ไอ้สารเลวนี่!” ชายชราร่างผอมบางยกมือเช็ดใบหน้าของเขา และเกือบจะพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อต่อสู้กับเว่ยจี๋
เจียงหลีรีบเอ่ยขึ้น “ผู้อาวุโส ข้ามีคนรักอยู่แล้ว ไม่มีทางชายตามองเขาแน่นอน”
หืม!
ชายชราร่างผอมบางและเว่ยจี๋หันขวับมองไปที่เจียงหลีพร้อมกัน
ทันใดนั้น ชายชราร่างผอมก็เหลือบมองเว่ยจี๋และพูดด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมีวันที่โดนคนดูถูกเช่นนี้ได้”
เว่ยจี๋ยิ้มเย็นชา แล้วมองเจียงหลีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน “เจ้าอย่าไปฟังนาง สตรีมักจะปากอย่างใจอย่าง เมื่อครู่นี้เจ้ายังบอกว่าข้ารูปงาม อยากเป็นเมียข้าอยู่เลย”
เหอะๆ!
เป็นเมียแม่เจ้าสิ!
ถุ้ยยย!
เจียงหลีพยายามระงับอารมณ์โกรธที่อยากระเบิดออกมา อะไรก็สามารถทนได้ ถ้าเรื่องชื่อเสียงนางจะไม่ทน! นางไม่สนใจตนเองได้ แล้วจะไม่สนใจลู่เจี้ยได้หรือ
“เจ้าหลงตัวเองไปแล้วกระมัง” เจียงหลีมองเว่ยจี๋ด้วยสายตาไม่พอใจ “ไม่รู้ว่าคู่หมั้นของข้าหล่อกว่าเจ้ากี่สิบเท่า”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เมื่อครู่นี้ใครมองข้าจนน้ำลายไหลเล่า” เว่ยจี๋แสยะยิ้ม
เวรเอ๊ย!
เจียงหลีโมโหแล้ว “ใคร
