เจียงหลีมีสีหน้าเย็นเยียบ แต่ทว่าแววตาบนใบหน้าสูงศักดิ์ยากพรรณนากลับมีเสน่ห์แพรวพราวน่าประหลาด
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนแรก
ก่อหน้านี้เมื่อเดือนก่อน นางเทียวไล้เทียวขื่อขอให้ผู้เฒ่าร่างผอมบางถ่ายทอดวิชาให้แก่นาง จนตอนนี้นางก็เป็นลูกศิษย์เขามาได้หนึ่งเดือนแล้ว แล้วเว่ยจี๋ก็ไม่ได้พานางกลับไป ปที่สุสานนั่นอีก ส่วนนางก็ศึกษาเล่าเรียนกระบวนท่าสะท้านฟ้ากับผู้เฒ่าร่างผอมมาโดยตลอด
“เริ่มกันเถอะ”
ผู้เฒ่าร่างผอมเอ่ยขึ้นกับเจียงหลีด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เจียงหลีก้าวไปข้างหน้าช้าๆ ค่อยๆ เดินไปยังที่โล่งแจ้ง ทันใดนั้นพลังปราณในร่างกายของนางก็เกิดความเปลี่ยนแปลง พลังอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างของนาง ราวกับพลัง งวิญญาณของนางกำลังเผาไหม้ก็มิปาน แล้วพลังของนางก็ไต่ระดับขึ้นไม่มีท่าว่าจะหยุดแต่อย่างใด
ณ ที่ไกลออกไป ผู้เฒ่าร่างผอมกับเว่ยจี๋ยืนเคียงไหล่ขนาบข้างกัน
เมื่อเว่ยจี๋เห็นร่างที่ยืนตรงตระหง่านนั้นก็หัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่านางจะสามารถเรียนรู้ได้จริงๆ หรือ”
ชายชราร่างบางเส้นผมสีดอกเลาหันไปมองเขา “เจ้าเรียนไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าแม่นางน้อยเจียงหลีจะเรียนไม่ได้เหมือนกันนี่” ตอนแรกที่เว่ย
