ียงหลีผู้นั้นอยู่ที่ไหน”
“เจียงหลียังอยู่ในดินแดนผนึกมาร อยู่ที่ไหนไม่ทราบแน่ชัด หากทุกท่านต้องการหาหลักฐานจากนาง เกรงว่าอาจจะต้องรอไปอีกหลายปีแล้วล่ะ” เสิ่งฉงยิ้มอบอุ่นสง่างาม
เจียงหลีไม่ได้ออกมา!
ข่าวนี้ทำให้แววตาของพวกป้อมปราการเฟยอวิ๋นเป็นประกายวูบไหว
“พวกท่านคงไม่ได้แอบซ่อนนางเอาไว้หรอกกระมัง” คนของสำนักหลีหุนจงเยาะเย้ย
เสิ่นฉงเอ่ยขำ “ทำไมฮวงเสินอย่างพวกข้าต้องแอบซ่อนนางเอาไง้ด้วย”
“…” คนของสำนักหลีหุนจงหน้ามืดครึ้ม
เขาอยากพูดถากถางเสิ่นฉง แต่กลับถูกเสิ่นฉงมองออกอย่างง่ายดาย เขาสู้ไม่ได้ตั้งแต่แรก
“อย่าด่วนตัดสินหากปราศจากข้อพิสูจน์ คนของป้อมปราการเฟยอวิ๋นและสำนักหลีหุนจงอย่าเพิ่งกล่าวหาไปทั่ว ถึงอย่างไร ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเป็นเทียนเจียวของกลุ่มอำนาจ มิอาจโดนเหยียดหยามได้โดยง่าย” ผู้อาวุโสสตรีของวังเวิ่นฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
หลักฐาน!
แววตาของศิษย์ป้อมปราการผู้นั้นดำดิ่งจนน่ากลัว มืดมนยากที่จะเห็นชัด หากเขามีหลักฐาน เขาจะมาพูดจาไร้สาระอยู่ตรงนี้ทำไม เขาคงจับคนกลับไปรับโทษที่ป้อมปราการเฟยอวิ๋นได้ตั้งนานแล้ว
“สิ่งที่ควรพูด ก็พูดไปชัดเจนแล้ว พวกเราขอตัวก่อน” เมื่อเสิ่นฉงพูด
