เว่ยจี๋พิงหลังกับกำแพงเย็นเฉียบของสุสาน สีหน้าขาวซีดและดูย่ำแย่ แล้วมองหลีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร
ราวกับว่าตอนนี้เจียงหลีได้ทำสิ่งที่เขายกโทษให้นางไม่ได้
ปฏิกิริยาของเขาส่งผลให้เจียงหลีหัวเราะคิกคัก นางหันกลับมา เดินไปที่เตียงหิน และนั่งลงบนเตียงด้วยท่าทางเกียจคร้าน เท้าข้อศอกกับร่างของนาง และขาเรียวของนางก็เรียวยาวราวกับงูก็มิปาน
ส่วนโค้งเว้าที่สมบูรณ์แบบบนร่างกายของนาง ทุกตารางนิ้วเผยให้เห็นสิ่งล่อตาล่อใจ ซึ่งทำให้ผู้คนสูญเสียสติไปทีละนิดๆ ได้
นี่ช่างเป็นฉากที่ล่อใจมาก แต่ในสายตาของเว่ยจี๋ มันกลับทำให้เขาคลื่นไส้และขยะแขยง
เจียงหลีมีท่าทางอ้อยอิ่ง ดวงตาซ่อนแววเจ้าชู้ และใบหน้างดงามมีเสน่ห์ยั่วยวน ช่างดูประณีตดังภาพวาด
ทุกส่วนของร่างกายราวกับรังสรรค์มาจากสวรรค์ชั้นฟ้ามาอย่างดีที่สุด
ความงามของเจียงหลี เต็มไปด้วยคำว่า ไร้ที่ติ ภายใต้ผิวที่แกะสลักอย่างสวยงามมีกระดูกที่มีเสน่ห์ตามธรรมชาติซ่อนอยู่
“เจ้ามัวยืนอยู่ตรงนั้นทำไม ไม่อยากเป็นสามีภรรยากับข้าแล้วหรือ” เจียงหลีพูดอย่างเกียจคร้านด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของนางเต็มไปด้วยแววหยอกล้อ
ดวงตาของเว่ยจี๋พลันมืดหม่น
ราวกับว่าเขาพยายามควบคุมจ
