างที่เขาแสดงให้เห็นในตอนนี้หรือไม่
…
เวลาก็ได้ผ่านพ้นไปกว่าสองเดือนครึ่ง
เหลือเพียงสิบวันสุดท้าย อย่างที่เหล่าวิญญาณร้ายได้กล่าวไว้ว่าไม่สามารถทำลายกิเลสได้ พวกเขาที่มาฝึกประสบการณ์เหล่านี้จะต้องถูกขังอยู่ในดินแดนผนึกมารตลอดไป
ทำลายได้เมื่อไหร่ ก็ออกไปได้เมื่อนั้น
แต่ทว่า วิญญาณชั่วร้ายจะให้โอกาสพวกเขาได้ทำลายกิเลสหรือไม่ นั่นก็ไม่แน่นอนเสมอไป
เจียงเฮ่านั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นที่ตรงข้ามกับหลุมฝังศพเดียวดาย แต่เหนือของหลุมศพนั้นมีคนงามไม่มีใครเทียบอยู่
นางมีรูปร่างเพรียวระหงส์ และท่าทางมีเสน่ห์ยั่วยวน
แต่เจียงเฮ่าไม่แม้แต่ชายตามอง ราวกับนางไร้ตัวตนก็มิปาน
แม่นางผู้นั้นก็หมดความอดทนเช่นกัน จากนั้นจึงเอ่ยด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “เจียงเฮ่า เจ้าจะมองข้ามข้าเช่นนี้อยู่ไย ข้ากับเจ้าอยู่ด้วยกันนานขนาดนี้ เจ้าไม่หวั่นไหวกับข้าสักนิดเลยหรือ”
เจียงเฮ่ามองนางด้วยสายตานิ่งสงบ “ขอบคุณที่ผู้อาวุโสชี้แนะข้าในระยะฝึกฝนช่วงนี้ แต่ทว่า ต่อให้ผู้อาวุโสสวยสดงดงามกว่านี้ ก็มิอาจเกิดคลื่นในใจของข้าได้แม้สักกระผีก”
“เพราะคนในใจเจ้าคนนั้นหรือ” หญิงสาวหัวเราะประชด
เจียงเฮ่าเงียบ ไม่เอ่ยสิ่งใด
หญิงสาวยังกล่าวอีกว่า “พวกผู้ชายอย่าง
