บ่าเคียงไหล่ แค่พวกเรามิสามารถเสียสละเวลาของตนเองได้ ให้พวกเขาปกป้องคุ้มครองที่แห่งนี้ซะ มิฉะนั้น สิ่งดีๆ ที่อยู่ด้านหน้านี้ก็จะถูกพวกสำนักหลีหุนจงพรากไป ใจข้าไม่เป็นสุขแน่!”
คำพูดของเขาทำให้ฉู่เฟยเยียนต้องถอยกลับมา ส่วนคนที่ยังจับตามองเขาอยู่ก็คือเจียงหลี
เจียงหลีพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่เลว! พวกเราต่างเข้ามาเพื่อฝึกประสบการณ์ ตอนนี้คนของสำนักฝัวหมัวตามหาโอกาสและโชคชะตาของพวกเขาเจอแล้ว พวกเราก็มิอาจรอช้าอีกต่อไป”
ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น คนที่ฝึกฝนถึงระดับของตนแล้วจะไม่มีใจเมตตาดั่งแม่พระแบบนั้น ดูชีวิตและความตายของตัวเองจนปลงแล้ว นับประสาอะไรกับคนอื่น
ในทางกลับกัน สัมพันธไมตรีระหว่างสำนักฝัวหมัวและเจียงหลียังไม่ถึงขั้นลึกซึ้งแน่นแฟ้น พวกเขาไม่สามารถเสียสละโอกาสของตนเองเพื่อตอบแทนและพิทักษ์ธรรมของพวกเขาได้
ยิ่งไปกว่านั้น บางทีพวกเขาอาจไม่ต้องการเลยตั้งแต่แรกล่ะ
สรุปไม่มีใครคัดค้านการตัดสินใจนี้
ทั้งสามกลุ่มอำนาจรวมตัวกันและมุ่งหน้าไปสำรวจศูนย์กลาง ถึงอย่างไร ในเมื่อถูกเหล่าวิญญาณร้ายขับไล่มาจนถึงที่นี่แล้ว พวกเขาจึงต้องไปที่ศูนย์กลาง
ทาง
