“เรา…ในที่สุดเราก็ออกมาได้แล้วใช่ไหม” ไหวปี้ตื่นเต้นมากจนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริง
ออกมาได้แล้ว!
ออกมาได้แล้วจริงๆ!
กงเสวี่ยฮวาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยคิดถึง “ข้าไม่เคยรู้สึกถึงอากาศข้างนอกว่ามันจะสดชื่นขนาดนี้มาก่อนเลย”
“สถานการณ์ของพวกเขาเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง” เจียงเฮ่ามองไปที่พระลูกศิษย์สำนักฝัวหมัวเหล่านั้น
ขณะนั้นเอง แสงแห่งพระพุทธองค์และไอมารในร่างกายของพวกเขายังมีอยู่ในเวลาเดียวกัน แต่คนกลับนิ่งสงบอย่างแปลกประหลาด
“ดูเหมือนพวกเขากำลังบำเพ็ญตบะ” หันเหยากวงขมวดคิ้วและเอ่ยขึ้น
เจียงหลีมองไปที่พระมหาอินฮูแล้วยิ้มเจือจางให้ “ทุกคนต่างมีชะตาของตัวเอง พวกเราอย่าไปรบกวนพวกเขาเลย”
