มีทางที่เขาจะไม่บอกนางสักคำ
…
ด้านนอกอาณาเขตจื๋อจั้ง คนของตำหนักหลีหั่วสี่คนกำลังลากคนหมดสติหนึ่งคนเดินไปข้างหน้า
“ศิษย์พี่หลัวอวี่”
เสียงข้างหลังเขาทำให้หลัวอวี่ซึ่งกำลังเดินอยู่ข้างหน้าหยุดชะงักและหันไปมอง
สองคนที่หิ้วปีกฉินอีเทียนมองเขาด้วยสีหน้าเหยเก หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น “พวกเรา…พักสักหน่อยดีไหม รอให้ศิษย์พี่ฉินฟื้นก่อนดีกว่าไหมขอรับ”
หลัวอวี่กลับขมวดคิ้วแล้วสบถอย่างเย็นชา “รอให้เขาตื่นเพื่ออะไร ให้เขากลับไปช่วยคนพวกนั้นรึ อาวุธวิเศษที่อาจารย์มอบให้ข้าเพื่อทะลวงอาณาเขตจื๋อจั้งนั้นมีไว้สำหรับใช้ป้องก กันพวกเราเอง ไม่ได้มีไว้ให้เขาไปกอบกู้โลก”
“…”
ทั้งสามคนที่ยังมีสติครบถ้วนเถียงไม่ออกได้แต่มองหน้ากัน และทำได้เพียงประคองฉินเทียนอีที่โดนตีจนสลบต่อไป และเดินตามหลัวอวี่มุ่งหน้าไปยังศูนย์กลางของดินแดนผนึกมาร
…
ในอาณาเขตจื๋อจั้ง เจียงหลีเงยหน้าเพ่งมองสีเทาที่ปกคลุมราวกับกำลังพินิจอะไรบางอย่าง
พระมหาอินฮูนั่งขัดสมาธิอยู่อีกด้าน พนมมือทั้งสองเข้าด้วยกัน ปิดเปลือกตาแน่นแล้วสวดมนต์
กงเสวี่ยฮวาโน้มตัวลงเพื่อฟังด้วยค
